اثربخشی لگو درمانی در بهبود مهارت‌های اجتماعی و کاهش علائم کودکان دچار اختلال اُتیسم با عملکرد بالا

دکتر حمید رضا پوراعتماد, تذکره شهپر توسلی, اسماعیل شیری, شکوه السادات بنی جمال

چکیده


هدف: هدف پژوهش تعیین اثربخشی لگو درمانی در بهبود مهارت‌های اجتماعی و کاهش علائم کودکان دچار اختلال اُتیسم با عملکرد بالا بود. روش: روش مطالعه شبه­آزمایشی از نوع طرح تک آزمودنی و جامعه آماری شامل 65 کودک پسر 6 تا 10 ساله دچار اختلال اُتیسم با عملکرد بالا مراجعه‌کننده به مرکز ساماندهی درمان و توان‌بخشی اختلال‌های اُتیستیک و مرکز آموزش و درمان اختلال‌های اُتیستیک به‌آرا در سال 1388بود. از میان آن­ها 10 کودک به­روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. ابزار پژوهش مقیاس نمره‌گذاری اُتیسم گیلیام، 1995 و نیمرخ مهارت‌های اجتماعی اُتیسم بیلینی و هوپف (2007) بود. مهارت‌های اجتماعی با بهره­گیری از بازی لگو در 16 جلسه، هر جلسه به­مدت 60 دقیقه، هفته­ای دو بار به­شکل گروهی دو یا سه نفره به آن­ها آموزش داده شد. ارزیابی‌ها در 6 مرحله، دو هفته پیش از شروع درمان، يک روز قبل از شروع درمان، بعد از هشت جلسه درمان، یک روز بعد از اتمام درمان و جلسه‌های پیگیری دو هفته و یک ماه بعد از اتمام درمان انجام شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل دیداری و اندازه اثر نشان داد مهارت‌های اجتماعی کودکان دچار اختلال اُتیسم با عملکرد بالا، افزایش و علائم اُتیسم ازجمله مشکلات تعاملات اجتماعی/برقراری ارتباط کاهش یافته؛ اما تغییری در رفتارهای کلیشه­ای آن­ها ایجاد نشده است. نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه از قابلیت کاربرد و کارایی لگو درمانی برای افزایش مهارت‌های اجتماعی و اصلاح کفایت اجتماعی در کودکان دچار اختلال اُتیسم با عملکرد بالا حمایت می‌کند.


واژگان کلیدی


اُتیسم، رفتارهای کلیشه‌ای، لگو درمانی، مهارت‌های اجتماعی

تمام متن:

PDF

منابع و مآخذ مقاله


احمدی، سیدجعفر.، صفری، طیبه.، همتیان، منصوره.، و خلیلی، زهرا. (1390). بررسی شاخص‌های روان‌سنجی آزمون تشخیصی اُتیسم. فصلنامه پژوهش‌های علوم‌شناختی و رفتاری، 1(1): 104-87.

باقریان خسروشاهی، صنم.، پوراعتماد، حمیدرضا.، و فتح‌آبادی، جلیل. (1393). مولفه‌های مؤثر در درمان کودکان دچار درخودماندگی از منظر والدین. فصلنامه روان‌شناسی کاربردی، 8(4 پیاپی 32): 42-29.

پوراعتماد، حمیدرضا.، شیری، اسماعیل.، تذکره توسلی، شهپر. (زودآیند) کتابچه راهنمای لگو درمـــــانی در رشد مهارت‌های اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اُتیسم. تهران: ستاد توسعه علوم و فناوری‌های شناختی. زیر چاپ.

شهیم، سیما. (1373). بررسی فرم‌های کوتاه مقیاس وکسلر برای استفاده در ایران. مجله علوم اجتماعی و انسانی دانشگاه شیراز، 9(2): 80- 67.

صادقی، سعید.، پوراعتماد، حمیدرضا.، و فتح‌آبادی، جلیل. (1394). اثربخشی آموزش مهارت‌های اجتماعی بر مشکلات رفتاری و مهارت‌های اجتماعی نوجوانان دچار اختلال طیف اُتیسم با عملکرد بالا. فصلنامه روان‌شناسی کاربردی، 10(4 پیاپی 40): 499-477.

فتح‌الله‌زاده، نوشین.، باقری، پریسا.، رستمی، مهدی.، و دربانی، سیدعلی. (1395). اثربخشی آموزش مهارت‌های اجتماعی بر سازگاری و خودکارامدی دانش‌آموزان دختر دبیرستانی. فصلنامه روان‌شناسی کاربردی، 10 (3 پیاپی 39): 289- 271.

مقیم‌اسلام، پرستو.، پورمحمدرضا تجریشی، معصومه.، و حق‌گو، حجت‌الله. (1392). تاثیر آموزش متقابل بر مهارت‌ اجتماعی کودکان دارای اُتیسم. فصلنامه توان‌بخشی، 14(4 پیاپی 52): 67-59.

American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM-5®). American Psychiatric Pub.

Andras, M. (2012). The value of LEGO® therapy in promoting social interaction in primary aged children with autism. Good Autism Practice, 13(2): 17-24.

Anderson, K. A., Shattuck, P. T., Cooper, B. P., Roux, A. M., & Wagner, M. (2014). Prevalence and correlates of postsecondary residential status among young adults with an autism spectrum disorder. Autism, 18(5): 562-570.

Petrina, N., Carter, M., & Stephenson, J. (2014). The nature of friendship in children with autism spectrum disorders: A systematic review. Research in Autism Spectrum Disorders, 8(2): 111-126.

Bellini, S., & Peters, J. K. (2008). Social skills training for youth with autism spectrum disorders. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 17(4): 857-873.

Bellini, S., & Hopf, A. (2007). The development of the autism social skills profile a preliminary analysis of psychometric properties. Focus Autism Other Dev Disabl, 22(2): 80-87.

Ben-Sasson, A., Lamash, L., & Gal, E. (2013). To enforce or not to enforce? The use of collaborative interfaces to promote social skills in children with high-functioning autism spectrum disorder. Autism, 17(5): 608–622.

Boyne, S. E. (2014). An evaluation of the ‘LEGO® therapy’intervention used to support children with social communication difficulties in their mainstream classroom. Doctoral dissertation. University of Nottingham.

Brett, E. (2013). Lego therapy: Developing social competence in children with asperger syndrome through collaborative lego play. Ph.D. yhesis. UK University of Exeter.

Costa, S. C. C., Soares, F., Santos, C., Pereira, A. P. D. S., & Moreira, M. F. (2016). Lego robots & autism spectrum disorders: a potential partnership? Revista de Estudios e Investigación en Psicología y Educación, 3(1): 50-59.

Eric, B., crack, K., & Almond, J. (1993). Comparison of methods for teaching receptive labeling to children with autism spectrum disorders. Journal of Applied Behavior Analysis, 44(1): 435-452

Fonseca, D., Santos, A., & Bastard-Rosset, D. (2009). Can children with autistic spectrum disorders extract emotions out of contextual cues? Res Autism Spectrum Disord, 3(1): 50-56.

Gare, J. S., Thomas, J., Jones, S., Mahoney, L., Dukes, K., & Treadway, J. (2016). Social factors that predict fear of academic success. Educational Review, 68(2): 155-170.

Kato, D., Hattori, K., Iwai, S., & Morita, M. (2012). Effects of collaborative expression using LEGO® blocks, on social skills and trust. Social Behavior and Personality: an International Gournal, 40(7): 1195-1199.

Lindsay, S., Hounsell, K. G., & Cassiani, C. (2017). A scoping review of the role of LEGO® therapy for improving inclusion and social skills among children and youth with autism. Disability and Health Journal, 10(2): 173-182.

Kaale, A., Smith, L., & Sponheim, E. (2012). A randomized controlled trial of preschool-based joint attention intervention for children with autism. J Child Psychol Psychiatry, 53(1): 97-105.

LeGoff, D.B. (2004). Use of LEGO® as a therapeutic medium for improving social competence. Journal of Autism and Developmental Disabilities, 34(5): 557- 571.

LeGoff, D. B., De La Cuesta, G. G., Krauss, G. W., & Baron-Cohen, S. (2014). LEGO®-based therapy: How to build social competence through LEGO®-based clubs for children with autism and related conditions. Jessica Kingsley Publishers.

Legoff, D. B., & Sherman, M. (2006). Long-term outcome of social skills intervention based on interactive LEGO© play. Autism, 10(4): 317-329

Morgan, D. L., & Morgan, R. K. (2009). Single-case research methods for the behavioral sciences. Los Angeles, CA: SAGE Publications, Inc.

Nourbakhsh, M. R., & Ottenbacher, K. J. (1994). The statistical analysis of single-subject data: a comparative examination. Physical Therapy, 74(8): 768-776.

Orsmond, G. I., Shattuck, P. T., Cooper, B. P., Sterzing, P. R., & Anderson, K. A. (2013). Social participation among young adults with an autism spectrum disorder. Journal of Autism and Developmental Disorders, 43(11): 10-27.

Owens, G., Granader, Y., Humphrey, A., & Baron-Cohen, S. (2008). LEGO® therapy and the social use of language programme: An evaluation of two social skills interventions for children with high functioning autism and asperger syndrome. Journal of Autism and Developmental Disorders, 38(10): 1944-1954.

Peckett, H., MacCallum, F., & Knibbs, J. (2016). Maternal experience of Lego therapy in families with children with autism spectrum conditions: What is the impact on family relationships? Autism, 20(7): 879-887.

Robertson, B. R., Prestia, D., Twamley, E. W., Patterson, T. L., Bowie, C. R., & Harvey, P. D. (2014). Social competence versus negative symptoms as predictors of real world social functioning in schizophrenia. Schizophrenia Research, 160(1): 136-141.

Rinaldi, W. (2004). Social use of language programme. Infant and primary school teaching pack. Cranleigh.

***


ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.