اثربخشي رفتاردرمانگري ديالكتيكي همراه با دارودرمانگري در مقايسه با دارودرمانگري در كاهش افكار خودكشي بيماران دچار افسردگي اساسي اقدام كننده به خودكشي

احمد كربلايي محمد ميگوني

چکیده


هدف: هدف پژوهش تعيين ميزان اثربخشي رفتاردرمانگري
ديالكتيكي همراه با دارودرمانگري در مقايسه با دارو درمانگري در
كاهش ميزان گرايش به خودكشي در بيماران دچار افسردگي
اساسي بود. روش: روش شبه آزمايشي، با دو گروه آزمايش (رفتار
درمانگري ديالكتيكي و دارو درمانگري) و گروه گواه (دارودرمانگري)
و جامعة آماري بيماران مراجعه كننده به بيمارستانهاي لقمان-
الدوله، آزادي و مركز خدمات روانشناختي مهرتابان بود كه
افسردگي اساسي همايند با افكار خودكشي داشتند. با روش نمونه-
گيري تصادفي طبقهاي در هر گروه تعداد 12 نفر 7 زن و 5 مرد
انتخاب شد. ابزارهاي پژوهش مصاحبه تشخيصي ساختار يافته،
، براساس راهنماي تشخيصي و آماري اختلالهاي رواني 2000
آزمون افسردگي 2005 و خودكشي بك 1997 بود. دارودرمانگري و
رفتاردرمانگري ديالكتيكي به صورت فردي و گروهي به مدت 7 ماه
(هر هفته دو جلسه مجموعاً 28 جلسه انفرادي و 28 جلسه گروهي)
انجام گرفت. يافتهها: يافته نشان داد رفتاردرمانگري ديالكتيكي
همراه با دارودرمانگري در كاهش ميزان گرايش به خودكشي
مؤثرتر از دارودرمانگري به تنهايي است. نتيجهگيري: در حوزه
درمان و زمينه كار با افراد افسرده و افرادي كه در حالت بحران به
سر مي برند و گرايش به خود شي دارند ، رفتار درماني ديالكتيكي
با توجه به ماهيت آن، بسيار كارا و نويد بخش به نظر مي رسد.

واژگان کلیدی


-

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.