اثر بخشی امید درمانی بر افزايش ميزان رضايت زناشویی و تغییر سبک دلبستگی نا ايمن در دانشجویان متاهل دانشگاه

نجمه خوشخرام, محمود گلزاری

چکیده


اين پژوهش با هدف تعيين ميزان اثربخشی اميد درمانی بر افزايش رضايت زناشویی دانشجویان متاهل دارای سبک دلبستگی نا ايمن انجام پذيرفت. روش پژوهش از نوع شبه آزمايشی با طرح پيش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و جامعه آماری شامل دانشجویان متاهل دانشگاه علامه طباطبایی در سال تحصيلی 87-88 به تعداد 480 نفر بود. برای شناسایی افراد دارای سبک دلبستگی نا ايمن،آزمودنی ها پرسشنامه تجارب شخصی در روابط صميمانه والر،فرالی،و برنان(2000)را تکميل کردند. پس از مرحله غربالگری 52 نفر از آزمودنی ها سبک دلبستگيشان نا ايمن بود. از اين میان 16 نفر تمايل به همکاری با پژوهشگران داشتند که اين افراد در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. هردو گروه به پرسشنامه های رضايت زناشویی انريچ سليمانی نژآد(1337) و اميد اسنايدر(1991) پاسخ دادند. در گروه آزمايشی،اميددرمانی در 6 جلسه يک ساعته به صورت گروهی اجرا شد اما در گروه گواه مداخله ای صورت نگرفت. سپس پس آزمون اجرا .نتايج نشان داد آموزش رويکرد اميددرمانی در گروه آزمايشی به طور معناداری موجب افزايش امید و رضايت زناشویی در دانشجویان متاهل دارای سبک دلبستگی نا ايمن در مقايسه با گروه گواه شده اما منجر به تغيير سبک دلبستگی افراد از نا ايمن به ايمن نشده است. در حوزه ذرمان و در زمينه کار با افرادی که نارضايتی زناشویی دارند،اميد درمانی با توجه به ماهيت آن بسیار کارا و نويدبخش به نظر می رسد.

واژگان کلیدی


امید درمانی،تاب آوری،رضايت زناشویی سبک دلبستگی ، ناايمن

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.