اثر بخشی رفتار درمانگری شناختی در بهبود کيفيت زندگی بیماران دچار سرطان

فرهاد کهرازئی, عصمت دانش, پرويز آزاد فلاح

چکیده


هدف پژوهش تعيين تاثیر رفتار درمانگری شناختی در بهبود کيفيت زندگی بیماران دچار سرطان بود. ر.وش پژوهش تيمه آزمايشی با طرح پيش آزمون –پس آزمون، گروه گواه و پيگيری بود. آزمودنی ها 30 بیمار دچار سرطان بودند که از ميان بیماران مراجعه کننده به مراکز شيمی درمانی و درمانگاه های منتخب آنکولوژی زاهدان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 15 تفری آزمايش و گواه جايگزين شدند. گروه آزمايش 9 جلسه 60 دقيقه ای 1 جلسه در هفته متغیر مستقل،رفتار درمانگری شناختی را دريافت کرد. در گروه گواه مداخلات روان شناختی صورت نگرفت. ابزار پژوهش وژراست سوم پرسشنامه کيفظيت زندگی سازمان پژوهش های اروپایی بود. که سه مقياس حيطه کلی علائم/ کيفيت زندگی، مقياس عملکردی و مقياس علائم را می سنجد و هر يک اتز اين مقياس ها نيز چندين ابعاد را ارزيابی می کند. برای تحليل داده ها از کوواريانس استفاده شد. يافته ها: نتايج حاکی از بهبودی و تفاوت معنی دار گروه آزمايش در تمامی ابعاد مقياس های کيفيت زندگی در مقايسه با گروه گواه بود. همچنين وضعيت بهتر آن ها را در ابعاد ايفای نقش،عملکرد هيجانی،شناختی و اجتماعی مقياس عملکردی نسبت به گروه گواه نشان داد پيگيری بعد از 2 ماه، نتايج به دست آمده در گروه را تاييد کرد. رفتار درمانگری شناختی باعث بهبود کيفيت زندگی و عملکرد بیماران دچار سرطان می شود. بنابراين از اين روش می توان در مراکز آنکولوژی به عنوان يک درمان تکميلی در کنار درمان های پزشکی سود جست و از طرفی از نقش اساسی آن در بهبود ارتباط پزشک و بیمار بهره مند شد.

واژگان کلیدی


رفتار درمانگری شناختی،سرطان،کيفيت زندگی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.