اثربخشي آموزش رواننمايشگري بر مهارتهاي ارتباطي و پرخاشگري دختران پرخاشگر

مریم خوبانی, علی زاده محمدی, جمشید جراره

چکیده


هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين ميزان اثربخشي آموزش رواننمايشگري بر مهارتهاي ارتباطي و
پرخاشگري دختران پرخاشگر بود. روش: روش پژوهش شبه آزمايشي با پيشآزمون، پسآزمون با گروه
گواه و پيگيري 1 ماهه و جامعه آماري كليه دانشآموزان دختر مقطع راهنمايي منطقه 13 شهر تهران به
91 بود كه از ميان آنها 30 نفر به روش نمونهگيري - تعداد 1950 دانش آموز در سال تحصيلي 92
خوشهاي چند مرحلهاي انتخاب و پس از همتاسازي به صورت تصادفي در دو گروه گواه و آزمايش
جايگرين شد. آزمودنيها پرسشنامه پرخاشگري زاهديفر ( 1379 ) جهت غربالگري و پرسشنامه مهارت-
هاي ارتباطي عطارها ( 1386 ) را تكميل كردند و از آزمون تحليل اندازههاي مكرر براي تحليل دادهها
استفاده شد. يافتهها: نتايج نشان داد كه آموزش رواننمايشگري، مهارتهاي ارتباطي دختران پرخاشگر
را افزايش و ميزان پرخاشگري آنها را كاهش داده است و نسبت به گروه گواه در پيگيري تفاوت معنيدار
در دو متغير وابسته مشاهده شد. نتيجهگيري: از آنجا كه رويكرد رواننمايشگري مهارتهاي ارتباطي را
افزايش و پرخاشگري را كاهش ميدهد لذا استفاده از آن بهعنوان روش مؤثر درماني پيشنهاد ميشود.

واژگان کلیدی


پرخاشگري، رواننمايشگري، مهارتهاي ارتباطي، نوجوان

تمام متن:

PDF

منابع و مآخذ مقاله


اسكيان، پرستو. ( 1384 ). بررسي تاثيرروان نمايشگري (رواننمايشگري) بر افزايش تمايز يافتگي

دانشآموزان دختر دبيرستان منطقه .5 پاياننامه كارشناسي ارشد، رشته مشاوره، دانشكده روان-

شناسي و علوم تربيتي، دانشگاه تربيت معلم.

احمديفروشاني، سيد حبيب الله.، يزدخواستي، فريبا.، و عريضي، حميدرضا. ( 1392 ). اثربخشي روان

نمايشگري با محتوي معنوي بر شادي، لذت و سلامت روان دانشجويان. فصلنامه روانشناسي

.7-23 :( 2 پياپي 26 ) كاربردي، تابستان، 7

مريم خوباني، علي زادهمحمدي و جمشيد جراره

)/ زمستان 1392 ) 40 فصلنامه روان شناسي كاربردي/ سال 7/ شماره 4

رابرت، بولتون. ( 1386 ). روانشناسي روابط انساني (مهارتهاي مردمي)، ترجمه: حميدرضا، سهرابي.

.( تهران. ا نتشارات رشد. چاپ چهارم. ( سال انتشار به زبان اصلي، 1986

رئوف، مهدي. ( 1389 ). آداب و مهارتهاي ارتباطي بين فردي. نشريه آموزش علوم اجتماعي، پاييز،

.30-37 :( 1 پياپي 48 )12

زابلي ، پريسا.، ثنايي ذاكر، باقر.، و علي حميدي ،منصور. ( 1384 ). سنجش سودمندي روش روان

نمايشگري در بهبود مهارتهاي رفع تعارض مادران با دختران دانشآموزان اول دبيرستان منطقه

.81-98 :(13) 2 تهران. تازهها و پژوهشهاي مشاوره، بهار، 4

زاهدي فر، شهين.، نجاريان، بهمن.، و شكركن، حسين. ( 1379 ). ساخت و اعتباريابي مقياسي براي

سنجش پرخاشگري. اهواز: مجله علوم تربيتي و روانشناسي دانشگاه شهيد چمران، بهار و

.73-102 :(1-2) تابستان، 7

زارع، مهدي.، شفيع آبادي، عبدالله.، پاشا شريفي، حسن.، و نوابينژاد، شكوه. ( 1386 ). اثربخشي گروه

درمانگري عقلاني-هيجاني-رفتاري ورواننمايشگري در تغيير سبكهاي ابراز هيجان. روان شناسي

.25-42 :(13) تحولي، پاييز 4

زارع، مهدي.، و شفيع آبادي، عبدالله. ( 1386 ). مقايسه اثربخشي عقلاني-عاطفي-رفتاري و روش

مشاورهي رواننمايشگري در افزايش سلامت عمومي و ابرازگري هيجاني مراجعان زن. مجله علمي

.148 -181 :(2) پژوهشي مطالعات زنان ، پاييز، 1

هارجي، اون.، ساندرز، كريستين.، و ديكسون، ديويد. ( 1384 ). مهارتهاي اجتماعي در ارتباطات ميان

.( فردي. ترجمه خشايار بيگي و مهرداد فيروزبخت. تهران: رشد (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 1993

صادق زاده، زهره. ( 1389 ). اثربخشي رواننمايشگري بر افزايش ميزان شادكامي و ابراز وجود دانش

. پاياننامه كارشناسي - آموزان دختر مقطع راهنمايي منطقه شهريار در سال تحصيلي. 89

ارشد رشته مشاوره، دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي، دانشگاه آزاد واحد علوم تحقيقات تهران.

عطارها، نعيمه. ( 1386 ). ساخت و هنجاريابي آزمون مهارتهاي ارتباطي و تعيين ويژگيهاي روان-

سنجي آن. انتشارات روانسنجي.

فتحي، طاهر. ( 1380 ). پسيكودرا . م تهران. انتشارات سپند هنر.

قرباني، نيما. ( 1390 ). سبكها و مهارتهاي ارتباط . ي تهران. بينش نو. چاپ دوم.

كياني نژاد، عاطفه. ( 1388 ) . اثربخشي رواننمايشگري بر خود گرداني هيجاني و سلامت روان دانش

آموزان دختر دوره راهنمايي منطقه يك كرج سال 1. 388 پاياننامه كارشناسي ارشد، رشته

مشاوره، دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي، دانشگاه علوم تحقيقات تهران.

جرالد، كوري. ( 1390 ). فنون گروهي مشاوره و روان درمان . ي ترجمه باقر ثنايي. انتشارات بعثت (تاريخ

.( انتشار به زبان اصلي، 1988

گرجي، زهرا. ( 1389 ). بررسي تاثير رواننمايشگري در افزايش عزت نفس نوجوانان داراي والدين

اثربخشي آموزش رواننمايشگري بر مهارتهاي ارتباطي و ...

طلاقگرفت . ه پايان نامه كارشناسي ارشد، رشته مشاوره خانواده، دانشگده روانشناسي و علوم

تربيتي. دانشگاه شهيد بهشتي.

لوتون، اوا. ( 1388 ). راهنماي متخصصان باليني براي رواننمايشگر . ي ترجمه فريبا يزدخواستي، ساناز

.( جوكار و سولماز جوكار. اصفهان: انتشارات نگار اصفهان (تاريخ انتشار به زبان اصلي، 2001

نريماني، محمد.، بيابانگرد، اسماعيل.، و رجبي، سوران. ( 1385 ). بررسي كارآمدي رواننمايشگري بر

بهبود مهارتهاي اجتماعي و عزت نفس دانشآموزان نارساخوان. پژوهش در حيطه كودكان

.623-638 :( 2پياپي 20 ) استثنايي، تابستان، 5

نوابي نژاد، شكوه. ( 1391 ). نظريههاي مشاوره وروان درماني گروه . ي چاپ ياران قم. چاپ چهارم.

محامدي، منيژه. ( 1386 ). درام درمان . ي تهران. انتشارات قطره.

Blatner, A. (2003). An interview with Adam Blatner about psychodrama”. North

American Journal of Psychology, (5): 137- 146.

Dogan, T. (2010).The effect of psychodrama on young adult’s attachment styles.

The Art in psychology, (37): 112- 119.

Ebrahimi, B. F. (2011). The effect of psychodrama on depression a mong women

with chronic mental disorder. European Psychiatry, (26): 621- 637.

Gata, M., Lara, D., Lara, D., Anderea, S., Paolo. t., Givanni. C., Rosavia. S.,

Bonafede. C., & Pierantnio, B. (2010). Analytical psychodrama with

adolescents suffering from psycho behavioral disorder: short-term effects on

psychiatric symptoms. The Art in psychology, 37 (3): 240- 247.

Harjie, O., & Marshall, p. (1986). Interpersonal communication, a theorical

framework. A handbook of communication skills. Landon: Crom Hekm, 29-63.

Hinshelwood, R. D. (2004). Two early experimenters with groups. Journal of

Group Analysis, 37 (3): 323- 333.

Jefferies, J. (2005).Psychodrama: Working through action: My thank you is for

your concern. Journal of the Group-Analytic Society, (38): 1037- 1082.

Jentery, D. (2007). Anger management and may not help at all. Journal of

consulting and clinical psychology, (3): 422- 441.

Karastz, Z., & Gokcakan, Z. (2009). The effect of group-based psychodrama on

decreasingthe level of aggression in adolescents. Turk Journal of Psychiatry,

(20): 357- 366.

Karatas. Z., & Gokeakan, Z. (2009). A Comparative investigation of the effect of

cognitive –behavioral group practices and psychodrama on aggression. Journal

of Educational Science: Theory & Practice, (9): 1441- 1452.

Karatas, Z. (2011). Investigating the Effects of Group Practice Performed Using

Psychodrama Techniques on Adolescents’ Conflict Resolution Skills.

Educational Sciences: Theory & Practice, spring, 11 (2): 609-614.

Khaled Meftah, G. (2012). The role of psychodrama techniques in reducing the

Libyan adolescent’s level of aggressive behavior among.Interdisciplinary.

مريم خوباني، علي زادهمحمدي و جمشيد جراره

)/ زمستان 1392 ) 42 فصلنامه روان شناسي كاربردي/ سال 7/ شماره 4

Journal of Family Studies, XVII, (2): 165- 185.

Sokoloff, M. (2007). The use of psychodrama in resolving multicultural parentchild

conflict. Proqust Information and Learning Company. UMI Number:

Tolbert, Y. R. (2006). Interweaving Art Therapy and Dialectical Behavior Therapy

for Group with Adolescent. Ursulin College: 310.

***

AGQ


ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.