دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 4 2025 12 22 Relationship between Mindfulness and Entrapment,with Psychological Distress in Fathers of Children with Autism Spectrum Disorder: The Mediating Role of Alexithymia رابطه بین ذهن‌آگاهی و احساس گرفتاری با پریشانی روانشناختی پدران دارای کودک مبتلا به اختلال اُتیسم: نقش میانجی ناگویی هیجانی 134 158 106309 10.48308/apsy.2025.239024.1785 FA سارا السادات موسوی کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ایلناز سجادیان گروه روانشناسی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران Journal Article 2025 03 04 <strong><em>Aim:</em></strong> This study investigated the mediating role of alexithymia in the relationships between mindfulness, entrapment, and psychological distress in fathers of children with autism spectrum disorder (ASD).   <strong><em>Method:</em></strong> This descriptive-correlational study included 200 fathers of children with ASD referred to Baqiyatallah Hospital and welfare centers in Tehran in 1403. Participants were selected using nonrandom sampling. Measures included the Alexithymia Scale, Mindful Attention Awareness Scale, Entrapment Scale, and Psychological Distress Scale. Data were analyzed using SPSS-23 and SmartPLS-3.   <strong><em>Results:</em></strong> Alexithymia had a direct effect on psychological distress (p < 0.01) and significantly mediated the relationship between entrapment and psychological distress (p < 0.05). However, alexithymia did not mediate the relationship between mindfulness and psychological distress (p > 0.05).   <strong><em>Conclusion:</em></strong> Alexithymia and entrapment are key contributors to psychological distress in fathers of children with ASD. Interventions that enhance emotional awareness and address feelings of entrapment may help reduce psychological distress in this population. <em><strong>هدف: </strong></em>پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطه بین ذهن‌آگاهی و احساس گرفتاری با پریشانی روانشناختی پدران دارای ذهن‌آگاهی کودک مبتلا به اختلال طیف اُتیسم انجام شد.<br /><strong><em>روش:</em></strong> طرح این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری تمامی پدران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اُتیسم مراجعه کننده به بیمارستان بقیه الله (عج) و مراکز تحت نظر بهزیستی شهر تهران، در سال 1403 را شامل می شد که تعداد 200 نفر از آن‌ها به روش نمونه‌گیری غیرتصادفی دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند و به ابزارهای پژوهش شامل ناگویی هیجانی )بگبی و همکاران، 1994)، هشیاری توجه ذهن آگاهانه ( براون و زیان،2003)، احساس گرفتاری (گیلبرت و آلن، 1998) و پریشانی روانشناختی (کسلر و همکاران ،2002) پاسخ دادند. جهت تجزیه و تحلیل داده‌های پژوهش از نرم افزار SPSS23 و Smart PLS3 استفاده گردید.<br /><strong><em>یافته‌ها</em></strong><strong>:</strong> یافته‌های پژوهش نشان داد که ناگویی هیجانی اثر مستقیم بر پریشانی روانشناختی پدران دارای کودک مبتلا به اختلال اُتیسم دارد (01/0>p) و در ارتباط بین احساس گرفتاری و پریشانی روانشناختی به عنوان یک متغیر میانجی معنادار عمل می‌کند (05/0>p)، اما نقش میانجی ناگویی هیجانی در رابطه بین ذهن‌آگاهی و پریشانی روانشناختی، معنی دار به دست نیامد (05/0<p).<br /><strong><em>نتیجه گیری</em></strong>: یافته‌های پژوهش نشان داد که به منظور کاهش پریشانی روانشناختی در پدران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اُتیسم، توجه به ناگویی هیجانی، ذهن‌آگاهی و احساس گرفتاری بایستی در تدوین مداخلات آتی برای این گروه مدنظر قرار گیرد. https://apsy.sbu.ac.ir/article_106309_54d24063576191a398f46c64ffe66c62.pdf