دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Reliability, validity and standardization the comparative index of inferiority feeling اعتباریابی، رواسازی و هنجارسازی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری 103 120 96792 FA شیما صمدیان دانشگاه شهید بهشتی فاطمه باقریان دانشگاه شهید بهشتی علی عسگری دانشگاه خوارزمی Journal Article 2016 01 17 Aim: This study was conducted to examine validity, reliablity and standardization comparative index inferiority feeling Strano and Dixon (1990). Method:  Research method was descriptive and statistical population was consisted of all secondary school students in the city of Karaj was 74963 students, 37508 girls & 37455 boys. A sample of 641 secondary school students in this case, first by region and then by members of the school were randomly selected sample. Of which 328 girls and 313 boys and two s self-report scale and family report scale inferiority comparative index inferiority feeling (CIIF) was conducted on them. 3 traits of both scale due to poor power factor load detection and removal and validity of the remaining 27 were calculated. Results: Results showed that the internal consistency of self-report scale and family report scale, respectively, 0.799 and 0.751 (P=0.001) and through test-retest 45 days, respectively, 0.845 and 0.707 (P=0.003) desirable is. Confirmatory factor analysis was also properly confirmed. The correlation between feelings of inferiority comparison with the 58-point scale of Coppersmith self-esteem, 1967 was applied to estimate the validity of self-report scale and family report scale showed meaningful correlations respectively, and the correlation between feelings of inferiority comparison with Rogers’ the 50-point scale, 1973 and self-rating and family reporting scales showed 0.326 (P=0.002) and 0.221 (P=0.0001) respectively. Conclusion: Recommended that report scale inferiority comparative index inferiority feeling validated biomarkers as a measure for the detection of inferiority feeling among secondary students applied. چکیدههدف: پژوهش حاضر با هدف اعتباریابی، رواسازی و هنجاریابی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری استرانو و دیکسون (1990) انجام شد. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع آزمون­سازی و جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان مقطع راهنمایی شهر کرج به‌تعداد 74963 نفر شامل 37508 پسر و 37455 دختر بود. با روش نمونه‌برداری چندمرحله‌ای 641 نفر به‌این صورت که ابتدا بر اساس منطقه و سپس بر اساس مدرسه اعضای نمونه به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. از آن‌ها تعداد 328 دختر و 313 پسر انتخاب و دو مقیاس خودسنجی و خانواده‌سنجی شاخص مقایسه‌ای کهتری در مورد آن­ها اجرا شد. 3 صفت از هر دو مقیاس به‌دلیل قدرت تشخیص و بار عاملی ضعیف حذف و اعتبار 27 ماده باقی‌مانده محاسبه شد. یافته‌ها: یافته­ها نشان داد همسانی درونی خودسنجی و خانواده‌سنجی به‌ترتیب 799/0 و 751/0 (001/0=P) و از طریق بازآزمایی با فاصله 45 روز به‌ترتیب 845/0 و 707/0 (003/0=P) مطلوب است. تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد مقیاس خودسنجی از چهار عامل و مقیاس خانواده‌سنجی از سه عامل اشباع شده است. تحلیل عاملی تأییدی درستی عامل‌های استخراج شده را تأیید کرد. همبستگی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری با مقیاس 58 ماده‌ای حرمت‌ خود کوپراسمیت 1967، به‌منظور برآورد روایی واگرا در مقیاس خودسنجی و خانواده‌سنجی به‌ترتیب 440/0- و 405/0- (002/0=P) و با مقیاس 50 ماده‌ای خودپنداره راجرز 1973، به‌ترتیب 326/0 (002/0=P) و 221/0 (0001/0=P) محاسبه شد. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می­شود از شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری به­عنوان مقیاسی معتبر برای تشخیص احساس کهتری در میان دانش‌آموزان مقطع راهنمایی استفاده شود.  https://apsy.sbu.ac.ir/article_96792_1ba15628c3b58a7abcfd74a85eddc502.pdf