دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 3 2017 10 23 The Effect of Moral Intelligence Teaching based on storytelling method on Temperament and Learning behaviors of Elementary Girl Students اثربخشی آموزش هوش اخلاقی به‌شیوه قصه‌گویی بر بهبود حالت‌های خُلقی و رفتارهای یادگیری دانش‌آموزان دختر دوره ابتدایی 175 194 96856 FA یاسر رضاپور میرصالح دانشگاه اردکان 0000-0002-7308-6912 سمیه شاهدی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2017 04 12 Aim: The purpose of present study was to investigate the effect of moral intelligence teaching based on storytelling method on temperament and learning behaviors of elementary girl students. Method: This study was a semi-experimental research with two-group and post-pretest and follow up. Among all girl students of 2th grade of elementary schools in Ardakan city at 1393-94 school year, 36 students were selected by available sampling and randomly assigned in experimental and control groups. In study group, participants received 12 sessions of moral intelligence intervention based on storytelling method and control group received no intervention. Data gathered by teacher forms of EAS temperament survey (Buss & Plomin, 1984) and learning behaviors scale (McDermott & et al, 2000) and analyzed by ANOVA with repeated measures. Results: The findings show that temperament and learning behaviors of students in study group were improved than control group (p هدف: هدف پژوهش تعیین میزان اثربخشی آموزش هوش اخلاقی به‌شیوه قصه‌گویی بر حالت‌های خُلقی و رفتارهای یادگیری دانش‌آموزان دختر پایه دوم ابتدایی بود. روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با گروه گواه و طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری و جامعه آماری کلیه دانش‌آموزان دختر پایه دوم ابتدایی شهرستان اردکان در سال تحصیلی 1395-1394به­تعداد 670 نفر بود. از میان آن­ها 32 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس از سه مدرسه ابتدایی پانزده خرداد، مادر و وکیلی انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شد. گروه آزمایش در 12 جلسه 90 دقیقه‌ای در هفته­ دو ­بار تحت آموزش برنامه هوش اخلاقی بوربا (2005) و فرانک (2014) قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از نسخه معلم پرسشنامه‌های خُلق و خوی اجتماعی بأس و پلومین (1984) و رفتارهای یادگیری مک‌درموت، گرین، فرانسیس و استات (1999) جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد همه ابعاد حالت‌های خُلقی دانش‌آموزان گروه آزمایش شامل بعد هیجانی (677/6=F، 005/0=P)، فعالیت (074/19=F، 001/0=P)، اجتماع‌پذیری (517/3=F، 046/0=P) و کم‌رویی (643/5=F، 009/0=P) و رفتارهای یادگیری آن‌ها (759/3=F، 041/0=P) بعد از اجرای آزمایش به‌طور معنی‌داری بهتر از دانش‌آموزان گروه گواه شده و این بهبود در مرحله پیگیری نیز پایدار مانده است. نتیجه‌گیری: آموزش هوش اخلاقی با ارتقاء روابط بین فردی، اجتماع­پذیری و فعالیت دانش‌آموزان، موجب بهبود در حالت‌های خُلقی و رفتارهای یادگیری آن‌ها می‌شود. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96856_d92449bf128ffbe67419ddb07f63ddc7.pdf