دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 4 2018 01 21 The relationship between relational beliefs, relational attributes and marital happiness رابطه باورها و اسنادهای رابطه‌ای با شادکامی زناشویی 393 410 96920 FA لیلا امامی کله سر دانشگاه آزاد محسن رسولی استادیار دانشگاه خوارزمی 0000-0002-8901-5828 Journal Article 2017 07 05 Aim: The aim of the present study was to investigate the relationship between relational beliefs and attributions and marital happiness. Method: The research design was correlational, and the statistical population consisted of married couples residing in the City of Tehran whose were married for less than five years. Based on the Krejsee-Morgan’s 1970 Table, and convenient sampling, an estimated sample of 384 individuals were selected from a variety of sources including universities, cultural centers and parks in Tehran. The Marital Happiness Scale Azrin, Naster & Jones (1973), the Relational Beliefs Inventory Idelson & Epstein (1982), and the Relational Attribution Measure Fincham & Bradbury (1992) were used to gather data. The gathered data from 315 participants was analyzed using stepwise regression. Data from 69 individuals was omitted due to incomplete questionnaires. Results: Results showed a negative relationship between relational beliefs and attributions, and marital happiness. Among the relational beliefs subscales, "disagreement is destructive" claimed a greater portion in predicting marital happiness (β= 0.42, P= 0.01), and amid the relational attribution subscales, the "locus of causality" was the strongest predictor of marital happiness (β= 0.41, P= 0.01). Conclusion: Findings showed that the more logical the couples’ relationship beliefs and the more optimistic their attributions, the more the experience of marital happiness. On the other hand, since happiness plays an important role in the stability of marital life, modification and training of relational beliefs and attributes of couples by therapists and counselors is recommended in order to increase their marital happiness.  هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه باورها و اسنادهای رابطه‌ای با شادکامی زناشویی بود. روش: روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل زن‌ها و مردهای متأهل شهر تهران در سال 1395 بود که کم‌تر از 5 سال از زندگی زناشویی آن می‌گذشت. بر اساس جدول کرجسی-مورگان 1970، تعداد نمونه 384 نفر برآورد شد و به روش نمونه‌گیری در دسترس از مکان‌هایی چون دانشگاه‌ شهید بهشتی، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران، فرهنگ‌سرای خانواده، بوستان گفتگو، بوستان نهج‌البلاغه و پارک بعثت انتخاب شد. ابزار پژوهش مقیاس شادکامی زناشویی آزرین، ناستر و جونز (1973)، سیاهه باورهای رابطه‌ای ایدلسون و اپشتاین (1982) و پرسشنامه اسناد رابطه‌ای فینچام و برادبری (1992) بود. پس از کنار گذاشتن 69 پرسشنامه مخدوش،  داده‌های 315 نفر به‌روش رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج حاکی از رابطه‌ منفی بین باورها و اسنادهای رابطه‌ای با شادکامی زناشویی بود. از میان خرده‌مقیاس‌های باورهای رابطه‌ای، خرده‌مقیاس "مخرب بودن مخالفت" سهم بیش‌تری در پیش‌بینی شادکامی زناشویی داشت (42/0=β، 01/0=(P و از میان خرده‌مقیاس‌های اسنادهای رابطه‌ای، خرده‌مقیاس "جایگاه" پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری برای شادکامی زناشویی بود (41/0=β، 01/0=(P. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این پژوهش می­توان گفت هرقدر باورهای رابطه‌ای زوجین منطقی‌تر و اسنادهای رابطه‌ای آن‌ها خوش‌بینانه‌تر باشد، شادکامی زناشویی بیشتری را تجربه خواهند کرد. از سوی دیگر از آنجا که شادکامی نقش مهمی را در پایداری زندگی زناشویی ایفا می­کند؛ بنابراین پیشنهاد می‌شود رواندرمانگران و مشاوران با آموزش و اصلاح باورها و اسنادهای رابطه‌ای زوج­ها، شادکامی آن­ها را در زندگی زناشویی افزایش دهند. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96920_7c7fe2d658433281b5d55e45d0ff5ea1.pdf