دانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823Effectiveness of the “children of divorce intervention program” on improvement of self-concept andاثربخشی برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق بر بهبود خود پنداره و تابآوری کودکان72196336FAعاطفهحسینی یزدیکارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهدعلیمشهدیدانشگاه فردوسی مشهدعلیکیمیاییستادیار مشاوره، دانشگاه فردوسی مشهدزهراعاصمیدانشجوی دکتری روانشناسی، دانشگاه پبام نور تهرانJournal Article20150620Abstract
Aim: Purpose of this study was to investigate the effectiveness of an intervention program designed to improve self-concept and resilience in children of divorce. Method: In this quasi experimental research with pre and posttest and a control group, 25 families who had 10-12 years old children were selected by convenience sampling. These families were selected from among 143 couples who had been referred to the family court branch in the city of Kashmar in Iran in 2012. A condition for participation in the study was that children of divorce had to live permanently with one of the parents. For 13 children in the experimental group, 15 sessions of the intervention program was administrated during a period of five weeks and three days per week. Twelve children were placed in a no intervention control group. The social emotional assets and resilience scale by Merrell, 2010 and the Piers-Harris’ children self-concept scale 1969 were used as research tools. ANOVA with repeated measures was used for analyzing the data. Result: Result indicated that intervention program did not change children`s self-concept but increased their resilience. Results of a three follow-up showed that this effect remained constant. Conclusion: Children of divorce intervention program can be considered as an effective way to improve resilience of children and can be used for teaching single parents whose child lives with them in counseling and planning centers.چکیده هدف: هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق بر بهبود خودپنداره و تابآوری کودکان بود. روش: روش پژوهش نیمهآزمایشی با پیشآزمون، پسآزمون، پیگیری سهماهه و گروه گواه و جامعه آماری 25 خانواده دارای کودک 10 تا12 ساله مراجعه کننده به دادگاه خانواده کاشمر در سه سال اخیر بود که از میان آنها 143 زوج به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شد. معیار ورود آزمودنی زندگی کردن کودکان با یکی از والدین خود بود. 25 کودک واحد شرایط بودند. 13 کودک در گروه آزمایش قرار گرفتند و 15جلسه برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق را سه روز در هفته طی 5 هفته دریافت کرد و 12کودک گروه گواه مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه توانمندیهای اجتماعی ـ هیجانی و تابآوری مرل، 2010 و پرسشنامه خودپنداره کودکان پیرز-هریس، 1969 بود. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس با اندازههای مکرر استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان داد برنامه مداخلهای باعث ایجاد تغییر در خودپنداره کودکان نمیشود اما تابآوری آنها را افزایش میدهد. نتایج برنامه پیگیری سهماهه نیز تداوم این اثر را نشان داد. نتیجهگیری: برنامه مداخلهای ویژه کودکان طلاق را میتوان بهعنوان روش موثری برای بهبود تابآوری این کودکان تلقی کرد و در مراکز مشاوره و برنامه ریزی برای آموزش والدی که با کودک زندگی میکند از آن استفاده کرد. کلید واژهها: برنامه مداخلهای، تابآوری، خودپنداره، کودکان طلاقhttps://apsy.sbu.ac.ir/article_96336_f2d7cadbf3f2984f2fc6d7075dc84fa6.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823Effectiveness of unity-oriented psychology intervention on mothers' stress and relationship with their autistic childrenاثربخشی مداخلۀ روانشناسی وحدت مدار بر تنیدگی و رابطۀ مادر- کودک مادران کودکان اُتیستیک234096310FAغفارنصیریدانشگاه شهید بهشتیعلیزاده محمدیدانشیار پژوهشکدۀ خانواده دانشگاه شهید بهشتیشهریارشهیدی. دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی0000-0003-2269-7462Journal Article20150519Purpose: This study was conducted in order to investigate the effectiveness of participating in teaching sessions based on concepts on unity-oriented psychology on the level of stress and mother-child relationship in mothers of autistic children. Methods: A quasi-experimental pre-post design with control group was applied in the current research. The statistical population included 35 mothers of autistic children who were referred to the Autistic Training and Rehabilitation Center (Behara) in Tehran in 2014. All participants were residents in the City of Tehran. Of these sixteen mothers were on convenience and were placed in either the experimental or the contril group. The experimental group participated in eight sessions of intervention based on unity-oriented psychology as well as eight home work sessions. The control group was placed on a waiting list. Perceived Stress Scale (PSS) by Cohen, Kamark and Mermelstein (1983) and Mother-Child Relationship Scale (MCRE) by Roth (1961) were administered to all participants. Mann- Whitney non-parametric test was used for data analysis. Results: Statistical results indicated that intervention of unity-oriented psychology conceptions was effective in reducing the stress level and improving mother-child relationship in the experimental group as compared to the control group. A two month follow upاین پژوهش اثر شرکت در جلسه های آموزش مفاهیم روانشناسی وحدت مدار بر تنیدگی و رابطۀ مادر- کودک مادران کودکان اُتیستیک را بررسی می کند. روش: روش نیمه آزمایشی و طرح پیش-آزمون- پس آزمون با گروه گواه در این پژوهش بکار بسته شد. جامعۀ آماری پژوهش، 35 نفر از مادران تهرانی دارای کودکان اُتیستیک مراجعه کننده به مرکز آموزشی- توانبخشی کودکان اُتیستیک (به آرا) در سال 1393 بوده است. از میان این نمونۀ در دسترس، 16 نفر داوطلب به عنوان نمونه تحقیق در پژوهش، در دو گروه آزمایش وگواه گمارده شدند. اعضای گروه آزمایش در هشت جلسۀ مداخلۀ روانشناسی وحدت مدار شرکت نموده و هشت جلسۀ تمرین در منزل را تجربه کردند و اعضای گروه گواه در لیست انتظار برای مداخلات آتی قرار گرفتند. پرسشنامۀ تنیدگی ادراک شده (PSS)، کوهن، کامارک و مرملستین (1983)، و مقیاس ارزیابی رابطۀ مادر- کودک(MCRE) ، راس (1961) ابزارهای این پژوهش بود، برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون غیرپارامتریک یومن ویتنی استفاده شد. ...https://apsy.sbu.ac.ir/article_96310_638c1a834c2a18a0bae8cd4abcec37e1.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823Effective psychological factors on coronary heart disease severity: Mediating role of unhealthy behaviorsعوامل روانشناسی مؤثر بر شدت بیماری عروق کرونر قلب: نقش میانجیگر رفتارهای ناسالم416196317FAحسناحدیاستاد گروه روانشناسی سلامت، دانشگاه آزاد اسلامی کرجسعیدصادقیاندانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهرانحسنعشایریاستاد دانشگاه علوم پزشکی ایرانمجتبیحبیبی عسگرآباداستاد دانشگاه علوم پزشکی ایرانJournal Article20150518Aim: The purpose was to determine the role of psychological factors on coronary heart disease severity with mediation role of unhealthy behaviors. Method: This study utilized a descriptive correlational design. Statistical population of this study was included of patients with coronary heart disease of Tehran Heart Center and Fajr hospital with the quantity of 15000, of which 343 people were selected by convenience sampling. Research tools were depression, anxiety, stress scale (Lovibond & Lovibond, 1995), multidimensional scale of perceived social support (Zimet, Dahlen, Zimet, & Farly, 1988), state-trait anger expression inventory-2 (Spielberger, 1999), aggression questionnaire (Buss & Perry, 1992) and Type D Scale (Denollet, 1988). Unhealthy behaviors were assessed by using food frequency questionnaire and the number of cigarettes smoking per day. Structural equation modeling was used to analyze the data. Results: The results showed that unhealthy behaviors mediate the relationship between psychological factors and coronary heart disease severity. Conclusion: Psychological factors have an effect on the severity of coronary heart disease and part of this effect is related to the unhealthy behaviors. Therefore, it is recommended, psychological factors and unhealthy behaviors in coronary heart disease should be considered in the treatment programsهدف تعیین نقش عوامل روانشناسی در بیماری عروق کرونر قلب با میانجیگری رفتارهای ناسالم بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری متشکل از بیماران مبتلا به عروق کرونر قلب مرکز قلب تهران و بیمارستان فجر تهران به تعداد 15000 نفر بود، که از میان آنها 343 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس لاویبوند و لاویبوند (1995)، مقیاس چند وجهی حمایت ادراک شده زیمت، داهلم، زیمت و فارلی (1988)، ابراز خشم صفت- حالت-2 اِسپیلبرگر (1999)، پرخاشگری باس و پری (1992)، تیپ شخصیتی D دنولت (1988) استفاده شد. رفتارهای ناسالم با استفاده از پرسشنامه تناوب غذایی و تعداد مصرف سیگار در طی روز ارزیابی شد. شدت بیماری عروق کرونر قلب نیز توسط آنژیوگرافی عروق کرونر اندازهگیری شد. دادهها با استفاده از روش الگویابی معادلات ساختاری تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد رفتارهای ناسالم رابطه بین عوامل روان-شناسی و بیماری عروق کرونر قلب را میانجیگری می کنند. نتیجهگیری: عوامل روانشناسی بر شدت بیماری عروق کرونر قلب اثر دارند و بخشی از تأثیر آنها از طریق رفتارهای ناسالم اعمال میشود. از اینرو پیشنهاد میشود به عوامل روانشناسی و رفتارهای ناسالم در بیماری عروق کرونر قلب در برنامههای درمانی توجه شود.https://apsy.sbu.ac.ir/article_96317_847aacbddf9f9098bafde14889ab4b36.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823The impact of computerized cognitive rehabilitation on prospective memory in patients with traumatic brain injuryاثربخشی توانبخشی شناختی رایانهای بر حافظه آینده نگر بیماران دچار آسیب مغزی637796328FAعلی اکبرشریفیمربی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نورحسینزارعاستاد گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نورجوادحاتمیدانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه تهرانJournal Article20150620Abstract
Aim: Purpose of this study was to investigate the impact of computerized cognitive rehabilitation on prospective memory performance in patients with traumatic brain injury. Methods: Method was experimental with pretest & posttest design with waiting-list control. Study population included all patients with brain injury who referred to neurologists in the city of Shahrekord in Iran (N=150). 52 patients with traumatic brain injury, who met the inclusion criteria, were randomly assigned to experimental and waiting-list control groups. Experimental group trained for eight sessions with a memory rehabilitation software and waiting-list control group did not receive any intervention. Training for this group was postponed after the conclusion of training the experimental group. To assess prospective memory at pretest, posttest, and follow-up, the retrospective-prospective memory Scale Crawford, et al. (2003) was used. Results: Findings showed a significant difference between the means of prospective memory in experimental and waiting-list control groups. Also, post-test and follow-up scores in the experimental group were not statistically different. Conclusion: Computerized cognitive rehabilitation has a significant effect on prospective memory performance in patients with traumatic brain injury. Hence, it can be used as an effective and helpful method to improve memory performance of these patients.
Key words: brain injury, prospective memory, cognitive rehabilitation چکیدههدف: هدف پژوهش، تعیین اثربخشی توانبخشی شناختی رایانهای بر عملکرد حافظه آینده نگر بیماران دچار آسیب مغزی بود. روش: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون با گروه انتظار و جامعه آماری کلیه بیماران دچار آسیب مغزی مراجعهکننده به متخصصان مغز و اعصاب شهرکرد در پاییز ۱۳۹۳ به تعداد 150 نفر بود. ۵۲ بیمار دچار آسیب مغزی پس از احراز ملاکهای ورود بهپژوهش انتخاب و بهطور تصادفی در گروههای آزمایش و انتظارجایگزین شد. گروه آزمایش، ۸ جلسه با استفاده از نرمافزار توانبخشی حافظه، آموزش دید و افراد گروه انتظار مداخلهای دریافت نکرد و آموزش این گروه بهبعد از انجام پژوهش موکول شد. برای ارزیابی حافظه آینده نگر در پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری، از پرسشنامه حافظه آینده نگر و گذشته نگر کرافورد، اسمیت، مایلور، دلاسالا و لوجی (2003) استفاده شد. یافتهها: تفاوت معنادار بین میانگین نمرههای حافظه آینده نگر گروه آزمایش و گروه انتظار در پسآزمون، همچنین معنادار نبودن تفاوت بین نمرههای پسآزمون و پیگیری در گروه آزمایش حاکی از ماندگاری تاثیر توانبخشی شناختی رایانهای بر عملکرد حافظه آینده نگر بیماران دچار آسیب مغزی بود. نتیجهگیری: توانبخشی شناختی رایانهای اثر چشمگیری بر بهبود عملکرد حافظه آینده نگر بیماران آسیب مغزی دارد، بنابراین میتوان از آن بهعنوان روش موثر و مفیدی برای بهبود عملکرد حافظه اینگونه بیماران سود جست. کلیدواژهها: آسیب مغزی، توانبخشی شناختی، حافظه آینده نگرhttps://apsy.sbu.ac.ir/article_96328_bd7f6b8d7fe45a404dcf483fcc99814d.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823Psychometric analysis of the Farsi version of the attribution style questionnaire among Iranian university studentsتحلیل روانسنجی پرسشنامه سبک اسنادی در دانشجویان ایرانی7910196340FAامیدشکریدانشگاه شهید بهشتی0000-0002-5795-1638نوشینتمیزیکارشناس ارشد روانشناسی تربیتیمحمد آزادعبدالله پوراستادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مهابادعلیتقوایی نیااستادیار دانشگاه یاسوجJournal Article20150620Abstract
Aim: Purpose of study was to investigate the psychometric properties of the attribution style questionnaire among Iranian university students. Methods: In this correlational study, 270 students (93 male, 177 female) were selected from among 6000 university students from the Islamic Azad University (Central Tehran branches). Selection was made using multistage sampling and participants completed attribution style questionnaire Peterson, Semel, Beayer, Abramson, Metalsky & Seligman (1982) and achievement emotions questionnaire Pekrun, Goetz & Perry, 2005. Confirmatory factor analysis was used to compute the attribution style questionnaire's factorial validity. Results: Results of confirmatory factor analysis confirmed a three factor structure consisting of the internal/external, stable/unstable and specific/universal dimensions for positive and negative situations. A positive correlation between adaptive causal attributions with positive achievement emotions and a negative correlation between non-adaptive causal attributions with negative achievement emotions provided first hand evidence of the attribution Style questionnaire's convergent validity. Internal consistency for the scales of the attribution style questionnaire was acceptable. Conclusion: In sum, these findings provide evidence for the validity and reliability of the attribution style questionnaire as an instrument to measure causal attributions among Iranian university students.
Key Words: attributional style, confirmatory factor, factorial validity, psychometric propertiesچکیدههدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین ویژگیهای روانسنجی نسخه فارسی پرسشنامة سبک اسنادی در دانشجویان ایرانی انجام شد. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری 6000 دانشجوی مجتمع ولیعصر دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز بود که از میان آنها 270 دانشجوی کارشناسی به تعداد 93 پسر و 177 دختر با روش نمونهگیری چندمرحلهای انتخاب و پرسشنامة سبک اسنادی پیترسون، سیمل، بییر، آبرامسون، متالسکی و سلیگمن، (1982) و پرسشنامة هیجانهای پیشرفت پکران، گوئتز و پری، 2005 در مورد آنها اجرا شد. یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل عاملی تاییدی نشان داد ساختار عاملی پرسشنامة سبک اسنادی برای موقعیتهای مثبت و منفی شامل سه بُعد درونی/ بیرونی، پایدار/ ناپایدار و فراگیر/ ویژه است. افزون بر این، همبستگی مثبت اسنادهای علّی مثبت با هیجانهای پیشرفت مثبت، در مقابل رابطة منفی اسنادهای علّی مثبت با هیجانهای پیشرفت منفی، و همبستگی مثبت اسنادهای علّی منفی با هیجانهای پیشرفت منفی، در مقابل همبستگی منفی بین اسنادهای علّی منفی با هیجانهای مثبت، حاکی از روایی همگرای پرسشنامة سبک اسنادی و مقادیر ضرایب همسانی درونی ابعاد مختلف اسنادهای علّی مثبت و منفی در پرسشنامة سبک اسنادی قابل قبول بود. نتیجهگیری: در مجموع، نتایج مطالعة حاضر نشان داد پرسشنامة سبک اسنادی برای سنجش مفهوم اسنادهای علّی در دانشجویان ایرانی ابزاری روا و پایا است و در پژوهشهای روانشناحتی میتوان از آن استفاده کرد کلیدواژهها: تحلیل عاملی تاییدی، سبک اسنادی، روایی عاملی، ویژگیهای روانسنجی.https://apsy.sbu.ac.ir/article_96340_9aab0d0c693fe9f2ec6ea39025573e46.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823Mediating role of childhood trauma in the relationship between parenting style and adaptive cognitive emotion regulation among child laborersنقش واسطهای آسیب کودکی در رابطه بین سبکهای فرزندپروری و تنظیم شناختی انطباقی هیجان در کودکان کار10312196292FAفاطمهعسگرپورکارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرجاحمدکربلایی میگونینویسنده مسئول، استادیار، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرجصادقتقی لواستادیار، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آستاراJournal Article20150620Abstract
Aim: Purpose of study was to explain the mediation role of childhood trauma in the relationship between parenting style and adaptive cognitive emotion regulation in child laborers. Methods: Method was a descriptive correlational design, and the study population consisted of all child laborers in Tehran, N= 20,000 persons. 317 child laborers between the ages of 12 to 17 were selected via multistage sampling. Data was collected using the cognitive emotion regulation questionnaire of Garnefski, Kraaij, & Spinhoven (2001), the Alabama parenting questionnaire of Frick (1991) and the Childhood Trauma questionnaire, short-form Bernstein & Fink (1994). Results: Data was analyzed using structural equation modeling techniques and results showed that parenting style and childhood trauma significantly predict adaptive cognitive emotion regulation. It was also found that childhood trauma mediates the relationship between parenting style and adaptive cognitive emotion regulation. Conclusion: These results indicated the important role of childhood trauma in the relationship between parenting style and adaptive cognitive emotion regulation and it is necessary to plan training parenting style programs to improve the living conditions of child laborers.
Key words: adaptive cognitive emotion regulation, childhood trauma, parenting styleچکیده هدف: هدف پژوهش حاضر تبیین نقش میانجیگر آسیب کودکی در رابطه بین سبکهای فرزندپروری و تنظیم شناختی انطباقی هیجان در کودکان کار بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری تمامی کودکان کار شهر تهران به تعداد 20000 نفر بود که با استفاده از روش نمونهبرداری چند مرحلهای 317 نفر از کودکان کار 12تا 17 ساله انتخاب و دادهها با استفاده از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی، کرایج و اسپینهاون (2001)، پرسشنامه فرزندپروری آلاباما فرایک (1991) و نسخه کوتاه پرسشنامه آسیب کودکی برنستاین و فینک (1994) گردآوری شد. یافتهها: اطلاعات گردآوری شده با استفاده از روش الگویابی معادلات ساختاری تحلیل و نتایج نشان داد سبکهای فرزندپروری و آسیب کودکی بهصورت معناداری تنظیم شناختی انطباقی هیجان را پیشبینی میکند و همچنین آسیب کودکی رابطه بین سبکهای فرزندپروری و تنظیم شناختی انطباقی هیجان را میانجیگری میکند. نتیجهگیری: این یافتهها بیانگر اهمیت نقش متغیر آسیب کودکی در رابطه بین سبکهای فرزندپروری و تنظیم شناختی انطباقی هیجان است و لازم است در جهت بهبود وضعیت زندگی کودکان کار برنامه آموزش سبکهای فرزندپروری به والدین طرح ریزی شود. کلید واژهها: آسیب کودکی، تنظیم شناختی انطباقی هیجان، سبکهای فرزندپروریhttps://apsy.sbu.ac.ir/article_96292_553e47e969b4b7fe2b2999bada2bf72d.pdfدانشگاه شهید بهشتیفصلنامه روانشناسی کاربردی2008-43319220150823the mediating role of perfectionism in relation between perceived sociocultural pressure and body dissatisfactionاثر تعدیلکنندگی کمالگرایی برارتباط بین فشار فرهنگی ـ اجتماعی و نارضایتی از تصویر بدن.12313996305FAعلیرضاکاکاونددانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)Journal Article20150518Abstract Aim: The purpose of this study was to study the mediating role of perfectionism (socially prescribed, self – oriented and other oriented) in relation between perceived sociocultural pressure and body dissatisfaction in undergraduate student daughters of Islamic Azad university . Methods: 164 undergraduate student daughters in Islamic Azad university (Karaj Branch) selected randomly through multiphase cluster sampling. subjects completed multidimensional perfectionism scale (Hewitt, Flett), perceived sociocultural pressure scale (stice, Bearman) and multidimensional Body – self Relation questionnaire (Brown, Cash). Data analyzed with Hierarchical multiple Regression. Results: There was a significant relation between perceived sociocultural pressure and body dissatisfaction. There was significant relation between self-oriented and socially prescribed perfection to body dissatisfaction. There was no significant relation between other-oriented perfectionism and body dissatisfaction. Conclusion: In comparison with perfectionism, perceived sociocultural pressure is a good predictor of body dissatisfaction. The results are important for explaining body dissatisfaction. Keywords: body dissatisfaction, perceived sociocultural pressure, perfectionism, undergraduate student daughtersژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیلکننده کمالگرایی (اجتماعمدار، خودمدار و دگرمدار) در ارتباط بین فشار فرهنگی _ اجتماعی ادراک شده و نارضایتی از تصویر بدنی در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی انجام شد. روش: 164 دانشجوی دختر مشغول به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج براساس نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای به تصادف انتخاب شدند و پرسشنامه کمالگرایی چندبعدی فلت و هویت، مقیاس روابط چندبعدی خودبدنی بارون و کش و مقیاس فشار فرهنگی _ اجتماعی ادراک شده استیس و بیرمن را تکمیل کردند. نتایج با استفاده از تحلیل رگرسیون چندگانه گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: بین فشار فرهنگی _ اجتماعی ادراک شده و نارضایتی از تصویر بدنی رابطه معنادار وجود داشت. متغیر کمالگرایی در دو بعد اجتماع مدار و خودمدار تغییرات معنیداری در نارضایتی از تصویر بدنی ایجاد کرد ولی کمالگرایی دگرمدار تغییر معنیدار ایجاد نکرد. نتیجهگیری: فشار فرهنگی _ اجتماعی ادراک شده در مقایسه با کمالگرایی، مقدار بیشتری از تغییرات نارضایتی از تصویر بدنی دانشجویان را پیشبینی میکند و این یافتهها در تبیین نارضایتی از تصویر بدنی واجد اهمیت است.https://apsy.sbu.ac.ir/article_96305_a69e711a1bfa3d725eed9a3e4c6eeb39.pdf