دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Comparing effectiveness of positive parenting and mindfulness on healthy mother-child and sibling relationship in families with an ADHD child اثربخشی فرزندپروری مثبت و ذهن‌آگاهی بر رابطه مادر-فرزند سالم و رابطه همشیران در خانواده‌های دارای کودک دچار کاستی توجه/فزون‌کنشی 7 26 96837 FA سپیده پورحیدری دانشگاه شهید چمران اهواز سودابه بساک نژاد دانشگاه شهید چمران اهواز ایران داوودی دانشگاه شهید چمران اهواز مهناز مهرابی زاده هنرمند دانشگاه شهید چمران اهواز 0000-0003-4047-4422 Journal Article 2016 03 16 Aim: The purpose of the present research was to determine the effectiveness of positive parenting education compared with mindfulness on healthy mother- child and sibling relationships in families with ADHD children. Method: Research method was semi-experimental with pre-test, post-test and follow-up. Statistical population including 68 mothers with an ADHD child who were referred to three private clinics in Ahvaz in South West Iran, namely, Taravat, Rayan and Mehravaran from October 2014 until June 2015. 51 participants were selected according to research criteria and were arranged randomly in two experimental and one control groups. Experimental groups, received positive parenting skills Sanders 1999 and mindfulness training Chaskalon 2011 in eight sessions of 120 minutes duration each. All  groups completed the parent-child relationship scale Pianta, 1994 and the siblings relationship questionnaire Furman & Buhrmester, 1985 in pre-test, post-test and follow-up. The data was analyzed by MANONA. Results: Results showed that the two interventions positive parenting program (F= 31.87, P=0.008) and mindfulness (F=15.87, P=0.04) were effective on increasing the quality of healthy parent- child relationship, but positive parenting program had a more positive effect on mother-child relationship (F=16.00, P=0.011). In siblings relationship only the positive parenting program was effective (F=20.07, P=0.002). Moreover, these results remained constant at follow-up. Conclusion: Positive parenting intervention as a family-focused method concerns the Family system and interactions and is more effective compared to the more person oriented method of mindfulness in improving impaired relationships in families with ADHD child.   چکیدههدف: هدف پژوهش تعیین میزان تأثیر آموزش فرزندپروری مثبت در مقایسه با ذهن‌آگاهی بر رابطه مادر-فرزند سالم و رابطه همشیران در خانواده‌های دارای فرزند دچار اختلال کاستی توجه/ فزون‌کنشی بود. روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری و جامعه آماری شامل 68 مادر دارای فرزند دچار اختلال کاستی توجه/فزون‌کنشی مراجعه کننده به مراکز مشاوره طراوت، رایان و مهرآوران در شهر اهواز از مهر 1393 تا تیر 1394 بود. 51 مادر بر اساس ملاک‌های پژوهش انتخاب و به­شکل تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگزین شدند. گروه‌های آزمایش 8 جلسه 120 دقیقه‌ای، آموزش مهارت‌های فرزندپروری ساندرز 1999 و ذهن‌آگاهی چاسکالون 2011 را دریافت و هر سه گروه قبل و پایان آموزش و در مرحله پیگیری مقیاس رابطه والد-فرزند پیانتا، 1994 و پرسشنامه رابطه همشیران فرمن و برمستر، 1985 را تکمیل کردند. برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل واریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد دو مداخله فرزندپروری (87/31=F،008/0=P) و ذهن‌آگاهی (87/15=F،04/0=P) بر کیفیت رابطه مادر-فرزند اثر دارند، اما تأثیر برنامه فرزندپروری مثبت بیش‌تر (16=F، 011/0=P) و از نظر تأثیر بر رابطه بین همشیران نیز، تنها مداخله فرزندپروری مثبت مؤثر است (07/20=F، 002/0=P)؛ و این تأثیرها در مرحله پیگیری هم‌چنان پایدار مانده است. نتیجه‌گیری: از آنجا که مداخله خانواده محور فرزندپروری مثبت، سیستم خانواده و تعاملات موجود در آن را به‌شیوه‌ای مستقیم در کانون توجه قرار می‌دهد، می­توان آن را نسبت به مداخله فرد محور ذهن‌آگاهی روش مؤثرتری برای ارتقای ارتباط‌های آسیب‌دیده در خانواده‌های دارای فرزند دچار اختلال کاستی توجه/ فزون‌کنشی به ­شمار آ­ورد. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96837_fb6ba19ec83909460c01a461051b58fc.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Associate professor, Faculty of psychology, University of Esfahan, Esfahan, Iran اثربخشی آموزش بازی درمانگری بومی‌شده بر تنیدگی مادران کودکان پیش‌دبستانی دچار کاستی توجه/فزون‌کنشی: مطالعه مقدماتی 27 45 96810 FA سعید رحیمی پردنجانی دانشگاه آزاد اسلامی واحدنجف آباد 0000-0001-9906-2268 باقر غباری بناب دانشگاه تهران غلام علی افروز دانشگاه اصفهان سالار فرامرزی دانشگاه تهران Journal Article 2016 09 09 Aim: This present study aimed to examine the effectiveness of localized play therapy on the stress of mothers with attention deficit hyperactivity disorder preschool children. Method: The research design was pretest-posttest with a control group. Using the stratified random sampling and considering the inclusion and exclusion criteria of research, from among 56 preschool centers in Najafabad in 1394, 10 preschool centers were selected and in the second stage, from among 78 mothers of attention deficit hyperactivity disorder children with the history of referring to a psychologist or psychiatrist, 24 mothers were randomly selected and were randomly assigned into two groups experimental and control. The experimental group was presented with localized play therapy Rahimi, Ghobari, Afrooz, & Faramarzi (2015) for 10 sessions of 90 minutes one session a week while the control group received no treatment. Parenting stress index-short form, Abidin, 1983, attention deficit hyperactivity disorder Vanderbilt assessment scale parent form, Wolraich, lambert, Doffing, Bickman, & Simmons, 2003, and semi- structural clinical interviews Tehrani dost, zargari nejad, khademi & motlagh (2009) were used for data collection and the data were further analyzed using repeated measure design analysis and checking for the assumptions. Results: The results of the study indicated a significant difference between control and experimental group in parenting stress (F=56.06, P=0.001), interaction (F=23.45, P=0.003), and child problems (F=23.78, P=0.02) in the posttest and a two and half month follow-up. Conclusion: Since the localized play therapy, in the form of child-parent interaction, facilitates this interaction, it increases mother’s satisfaction and decreases their stress; therefore, this treatment procedure can be provided for psychologists. چکیدههدف: هدف پژوهش تعیین اثربخشی بازی درمانگری بومی­شده بر تنیدگی مادران کودکان دچار کاستی توجه/ فزون‌کنشی بود. روش: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه گواه و جامعه آماری مادران دارای کودک دچار کاستی توجه/ فزون‌کنشی در 56 مرکز وابسته به آموزش و پرورش شهر نجف‌آباد در سال 94-1393 بود. به روش نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای ابتدا 10 مرکز پیش‌دبستانی انتخاب شد، و سپس از میان 78 نفر از مادرانی که سابقه مراجعه به روان‌پزشک و روان‌شناس این مراکز را داشتند، با توجه به ملاک‌های ورود و خروج 24 مادر انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جایکزین شد. ابزار پژوهش نسخه کوتاه تنیدگی والدین آبیدین، 1983، پرسشنامه وندربیلت، ولریچ، لامبرت، دوفینگ، بیکمن و سیمونز، 2003، نسخه کوتاه مصاحبه بالینی نیمه‌ساختاریافته تهرانی‌دوست، زرگری‌نژاد، خادمی و مطلق (1386) و بازی درمانگری بومی­شده رحیمی، غباری، افروز و فرامرزی (1394) بود که به مادران گروه آزمایش در طی 10 جلسه 90 دقیقه‌ای در هفته یک جلسه آموزش داده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها تفاوت معناداری بین عملکرد دو گروه آزمایش و گواه در آشفتگی والدینی (06/56=F، 001/0=P)، تعامل (46/23=F، 003/0=P) و مشکلات فرزند (78/23=F، 02/0=P) در مرحله پس‌آزمون و پس از 5/2 ماه پیگیری نشان داد. نتیجه‌گیری: از آنجا که آموزش بازی درمانگری بومی شده با اصلاح و افزایش تعامل مادر-کودک باعث افزایش رضایت و کاهش تنیدگی مادران می­شود. از این­رو توصیه می­شود روان‌شناسان از این روش درمانی استفاده کنند. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96810_be23e6c046151497242954a8ee4af075.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Structural model of psychosocial development in relation to mothers' spiritual intelligence and parenting styles الگوی ساختاری تحول روانی-اجتماعی فرزندان در ارتباط با هوش معنوی و شیوه‌های فرزندپروری مادران آن‌ها 47 65 96817 FA دکتر عصمت دانش تهران 0000-0003-1993-4869 نرگس سلیمی نیا دانشگاه آزاد اسلامی فرخ حق رنجبر دانشگاه آزاد اسلامی فریده نادری دانشگاه آزاد خدیجه عمویی دانشگاه آزاد اسلامی Journal Article 2017 05 10 Aim: Aim of study was to determine the structural model of relationships between psychosocial developments of offspring’s with spiritual intelligence (SQ) and parenting styles of mothers. Method: Research method was correlational and statistical population consisted of 29,474 female and male university students in Alborz province in the 2015-16 academic year. Participants were selected via multi-stage random sampling from Teachers’ University, Islamic Azad University, Karaj branch and the College of Agriculture. Based on Krejcie-Morgan table (1970), the sample size consisted of 400 students. The psychosocial development questionnaire Hawley (1988) was completed by students, and the spiritual intelligence questionnaire Abdollahzadeh, Kashmiri and Arab Amely (2008) and the parenting styles questionnaire Baumrind 1973 were completed by their mothers. Results: Results showed that total path coefficient between latent variable of mothers' SQ (β=0.416, P=0.001) and its indirect path coefficient (β=0.178, P=0.01) with psychosocial development of their children was positive and significant, also path coefficients of mothers’ permissive parenting style (β=0.206, P=0.003) and maternal authoritative parenting style (β=0.184, P=0.01) with latent variable of psychosocial development of their children was significant and positive. In contrast, the path coefficients of maternal authoritarian parenting style was not significant with their children psychosocial development. Conclusion: Spiritual intelligence has a significant impact on offspring’s' psychosocial development through the mediation of parenting styles both directly and indirectly. On the other hand, based on existing research, it can be increased by education. So, to facilitate the development of the psychosocial health of the next generations it is necessary that training programs for parents' spiritual intelligence improvement be provided and implemented. چکیدههدف: هدف پژوهش تعیین الگوی ساختاری روابط بین تحول روانی-اجتماعی فرزندان با هوش معنوی و شیوه‌های فرزندپروری مادران آن‌ها بود. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری دانشجویان دختر و پسر استان البرز در سال تحصیلی 94-1393 به‌تعداد 29474 نفر بود. با روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای به‌شکل تصادفی، از میان دانشگاه‌های استان البرز دانشگاه فرهنگیان، آزاد اسلامی واحد کرج و دانشکده کشاورزی انتخاب و بر اساس جدول کرجسی-مورگان (1970) حجم نمونه 400 دانشجو تعیین، سپس پرسشنامه تحول روانی-اجتماعی هاولی (1988) توسط دانشجویان، و پرسشنامه هوش معنوی عبداله‌زاده، کشمیری و عرب‌عاملی (1387) و شیوه‌های فرزندپروری بامریند 1973 توسط مادران آن‌ها تکمیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد ضریب مسیر کل بین متغیر مکنون هوش معنوی مادر (416/0=β، 001/0=P) و ضریب مسیر غیرمستقیم آن (178/0=β،01/0=P) با تحول روانی-اجتماعی فرزندان، و نیز ضریب مسیر بین شیوه سهل‌گیرانه مادر (206/0-=β، 003/0=P) و شیوه مقتدرانه مادر (184/0=β، 01/0=P) با متغیر مکنون تحول روانی-اجتماعی فرزندان مثبت و معنادار است. درمقابل ضریب مسیر بین شیوه استبدادی مادر با تحول روانی-اجتماعی فرزند معنادار نیست. نتیجه‌گیری: ازآن‌جاکه هوش معنوی هم به‌شکل مستقیم و هم غیرمستقیم با میانجی‌گری شیوه‌های فرزندپروری مادر بر تحول روانی-اجتماعی فرزندان تأثیر چشم‌گیری دارد و از سوی دیگر بر اساس پژوهش‌های موجود با آموزش می‌توان هوش معنوی را رشد و ارتقاء داد؛ بنابراین برای داشتن فرزندانی رشدیافته و سالم ضروری است برنامه‌های آموزشی برای ارتقاء هوش معنوی والدین به‌ویژه مادران تدوین و اجرا شود. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96817_4366df0cb1923c67abe6785cf12dbacc.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Structural model of competence beliefs and classroom perceptions with students’ academic achievement: The role of behaviors and beliefs of progress الگوی ساختاری باورهای شایستگی و ادراک از کلاس درس با پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان: نقش رفتارها و باورهای پیشرفت 67 83 96825 FA نرگس بای دانشگاه خوارزمی حمیدرضا حسن آبادی هیئت علمی دانشگاه خوارزمی 0000-0001-7076-9219 جواد کاوسیان هیئت علمی دانشگاه خوارزمی 0000-0002-5181-0789 Journal Article 2016 08 10 Aim: The aim of the present study, was to determine the causal model of relationship between self-perceived competence and classroom environment with academic achievement, with an emphasis on the mediating role of beliefs about and behaviors towards progress. Methods: Research method was correlation and the statistical population was, male and female high school students in Karaj comprising of 102,874 in the 2015 -16 academic year. 800 male and female high school students were selected using multi-stage random sampling, these were selected from four girl’s high schools, namely, Hijab, Afagh, Alborz and Jami and four boys high schools, namely, Hadaf, Adab, Milad and Navid. The following questionnaires were used to collect data: The perception of classroom questionnaire Fraser, Fisher and McRobbies, (1996), Pintrich and De Groot‘s (1990) motivational strategies for learning and Harter’s (1985) perceived competence questionnaire. After discarding corrupted questionnaires and untrustworthy data, the data for 712 students were analyzed. Results: Data analysis indicated that the model is a good fit with the data from in this study. Coefficients obtained from indirect effect of competence beliefs (β=0.05, P=0.03) and the perceptions of classroom environment (β=0.16, P=0.025), showed that, only perceptions of classroom environment, with the mediation role of belief about progress and behavior towards progress, could predict academic performance indirectly. Conclusions: Due to the key role of progress beliefs and behaviors, on the relationship between perceptions of classroom environment and competence beliefs with academic competence, it is necessary to pay more attention to these structures in educational planning. چکیدههدف: هدف پژوهش حاضر تعیین الگوی علی روابط بین باورهای شایستگی و ادراک از محیط کلاس درس با پیشرفت تحصیلی با تاکید بر نقش واسطه‌ای باورها و رفتارهای پیشرفت بود. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری کلیه دانش‌آموزان دختر و پسر دبیرستانی شهر کرج به‌تعداد 102874 نفر در سال تحصیلی 95-1394 بود. از میان نواحی چهارگانه آموزش و پرورش با روش نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای تعداد 800 دانش‌آموز از 4 دبیرستان دخترانه حجاب، آفاق، البرز، جامی و 4 دبیرستان پسرانه هدف، ادب، میلاد و نوید، انتخاب و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ادراک از محیط کلاس فراسر، فیشر و مک روبی (1996)، راهبردهای انگیزشی برای یادگیری پینتریچ و دی گروت (1990) و ادراک شایستگی هارتر (1985) جمع‌آوری شد. پس از کنار گذاشتن پرسشنامه­های مخدوش و داده­های پرت داده­های 712 دانش‌آموز تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد الگو با داده‌های پژوهش برازش مناسبی دارد. ضرایب اثر غیرمستقیم باور شایستگی (05/0=β، 3/0=P) و ادراک فرد از کلاس درس (16/0=β، 025/0=P)، نشان داد تنها ادراک فرد از کلاس به‌صورت غیرمستقیم و با میانجی‌گری باورها و رفتارهای پیشرفت می‌تواند عملکرد تحصیلی را پیش‌بینی کند. نتیجه‌گیری: با توجه به نقش کلیدی باورها و رفتارهای پیشرفت، در ارتباط بین ادراک از محیط کلاس و باورهای شایستگی با پیشرفت تحصیلی، لازم است در برنامه‌ریزی آموزشی به این سازه‌ها بیش از پیش توجه شود. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96825_acaa4c801add0f1ec8ddb548f5774d60.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 The mediator role of self-esteem in the relationship between time perspective and quality of life نقش میانجی‌گر عزت نفس در رابطه بین چشم‌انداز زمان و کیفیت زندگی 85 101 96843 FA عطیه سادات ضابطی دانشگاه ازاد شهر قدس صادق تقی لو دانشگاه آزاد اسلامی واحد آستارا بیوک تاجری دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج Journal Article 2016 08 08 Aim: The aim of the present study was to determine the mediator role of self-esteem in the relationship between time perspective and quality of life of students. Method: The study design was descriptive correlational and the statistical population included  all students of Azad Islamic University, Shahre Ghods branch in 2014-2015 academic year, N = 35000. Of these, 251 students were selected via multistage sampling. Hence, two departments were selected from the faculty of electrical and computer sciences and two departments were selected from the Faculty of humanities and letters. The study tools included the WHOQOL-BREF, 1996, the time perspective inventory Zimbardo and Boyd (1999) and Eysenck's 1976 self-esteem questionnaire. The obtained data was analyzed using structural equation modeling. Results: Results revealed that self-esteem mediates the effect of negative-past time perspective (β=-0.180, P=0.001) and present fatalistic time perspective (β=-0.088, P=0.042) on dimensions on quality of life negatively and the effect of positive-past time perspective (β=0.156, P=0.001) and future time perspective (β=0.134, P=0.001) on dimensions on quality of life positively. Conclusion: It is recommended that psychologists and educators teach parents to pay attention to their children's time perspective especially a more balanced perspective and also their plans, goal setting and self-esteem.  چکیدههدف: هدف پژوهش حاضر تعیین نقش میانجی‌گر عزت نفس در رابطه بین چشم‌انداز زمان و کیفیت زندگی دانشجویان بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس در سال تحصیلی 95-1394 به‌تعداد 35000 نفر بود. به‌روش نمونه‌برداری چندمرحله‌ای 251 نفر از میان دانشجویان رشته برق و کامپیوتر دانشکده فنی و مهندسی و دانشجویان رشته مدیریت و زبان دانشکده علوم انسانی انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل نسخه کوتاه پرسشنامه سازمان بهداشت جهانی ۱۹۹۶؛ سیاهه چشم‌انداز زمان زیمباردو و بوید (1999) و عزت نفس آیزنک ۱۹۷۶ بود. داده‌ها از طریق روش الگویابی معادله‌های ساختاری تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که عزت نفس اثر ابعاد چشم‌انداز زمان گذشته منفی (180/0-=β، 001/0=P) و چشم‌انداز زمان حال قضا و قدری (088/0-=β، 042/0=P) بر کیفیت زندگی را به‌صورت منفی و اثر ابعاد گذشته مثبت چشم‌انداز زمان (156/0=β، 001/0=P) و آینده چشم‌انداز زمان (134/0=β، 001/0=P) را بر کیفیت زندگی به‌صورت مثبت میانجی‌گری می‌کند. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می‌شود دست­اندرکاران با تدوین برنامه هایی به والدین آموزش دهند که به اولویت‌بندی فرزندان خود در انتخاب چشم‌انداز زمان به‌ویژه چشم‌اندازهای متعادل‌تر و همین‌طور برنامه‌ریزی‌ها، هدف‌بندی‌ها و عزت نفس آن‌ها توجه ‌کنند. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96843_1ae86197b13efda00f205e702331f4cd.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 Reliability, validity and standardization the comparative index of inferiority feeling اعتباریابی، رواسازی و هنجارسازی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری 103 120 96792 FA شیما صمدیان دانشگاه شهید بهشتی فاطمه باقریان دانشگاه شهید بهشتی علی عسگری دانشگاه خوارزمی Journal Article 2016 01 17 Aim: This study was conducted to examine validity, reliablity and standardization comparative index inferiority feeling Strano and Dixon (1990). Method:  Research method was descriptive and statistical population was consisted of all secondary school students in the city of Karaj was 74963 students, 37508 girls & 37455 boys. A sample of 641 secondary school students in this case, first by region and then by members of the school were randomly selected sample. Of which 328 girls and 313 boys and two s self-report scale and family report scale inferiority comparative index inferiority feeling (CIIF) was conducted on them. 3 traits of both scale due to poor power factor load detection and removal and validity of the remaining 27 were calculated. Results: Results showed that the internal consistency of self-report scale and family report scale, respectively, 0.799 and 0.751 (P=0.001) and through test-retest 45 days, respectively, 0.845 and 0.707 (P=0.003) desirable is. Confirmatory factor analysis was also properly confirmed. The correlation between feelings of inferiority comparison with the 58-point scale of Coppersmith self-esteem, 1967 was applied to estimate the validity of self-report scale and family report scale showed meaningful correlations respectively, and the correlation between feelings of inferiority comparison with Rogers’ the 50-point scale, 1973 and self-rating and family reporting scales showed 0.326 (P=0.002) and 0.221 (P=0.0001) respectively. Conclusion: Recommended that report scale inferiority comparative index inferiority feeling validated biomarkers as a measure for the detection of inferiority feeling among secondary students applied. چکیدههدف: پژوهش حاضر با هدف اعتباریابی، رواسازی و هنجاریابی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری استرانو و دیکسون (1990) انجام شد. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع آزمون­سازی و جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان مقطع راهنمایی شهر کرج به‌تعداد 74963 نفر شامل 37508 پسر و 37455 دختر بود. با روش نمونه‌برداری چندمرحله‌ای 641 نفر به‌این صورت که ابتدا بر اساس منطقه و سپس بر اساس مدرسه اعضای نمونه به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. از آن‌ها تعداد 328 دختر و 313 پسر انتخاب و دو مقیاس خودسنجی و خانواده‌سنجی شاخص مقایسه‌ای کهتری در مورد آن­ها اجرا شد. 3 صفت از هر دو مقیاس به‌دلیل قدرت تشخیص و بار عاملی ضعیف حذف و اعتبار 27 ماده باقی‌مانده محاسبه شد. یافته‌ها: یافته­ها نشان داد همسانی درونی خودسنجی و خانواده‌سنجی به‌ترتیب 799/0 و 751/0 (001/0=P) و از طریق بازآزمایی با فاصله 45 روز به‌ترتیب 845/0 و 707/0 (003/0=P) مطلوب است. تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد مقیاس خودسنجی از چهار عامل و مقیاس خانواده‌سنجی از سه عامل اشباع شده است. تحلیل عاملی تأییدی درستی عامل‌های استخراج شده را تأیید کرد. همبستگی شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری با مقیاس 58 ماده‌ای حرمت‌ خود کوپراسمیت 1967، به‌منظور برآورد روایی واگرا در مقیاس خودسنجی و خانواده‌سنجی به‌ترتیب 440/0- و 405/0- (002/0=P) و با مقیاس 50 ماده‌ای خودپنداره راجرز 1973، به‌ترتیب 326/0 (002/0=P) و 221/0 (0001/0=P) محاسبه شد. نتیجه‌گیری: پیشنهاد می­شود از شاخص مقایسه‌ای احساس کهتری به­عنوان مقیاسی معتبر برای تشخیص احساس کهتری در میان دانش‌آموزان مقطع راهنمایی استفاده شود.  https://apsy.sbu.ac.ir/article_96792_34ec178317640c8d1b10a9499b9beee7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 11 2 2017 07 23 The psychometric properties of the test of balloon analogue risk taking task (BART) among Iranian youth ویژگی‌های روان‌سنجی آزمون خطرپذیری بادکنکی در جوانان ایرانی 121 136 96798 FA وحید نجاتی دانشگاه شهیدبهشتی 0000-0003-0419-5207 فرشید علی پور دانشگاه خوارزمی الهه بداقی دانشگاه خوارزمی علی آقازیارتی پژوهشکده علوم شناختی Journal Article 2016 11 07 Aim: The objective of the present study was to determine the validation and normalization of the balloon analogue risk taking task (BART) designed in a sample of Iranian university students. Method: The research method was cross-sectional study and type of correlational studies. The statistical population was 6000 students at Shahid Beheshti University in the second semester of the academic year 2014-2015. Among them, 400 individuals were selected through convenience sampling, the sample size was determined in respect to inclusion and exclusion criteria, sufficient fifteen samples per variable and based on similar studies. To collect data, the balloon analogue risk task Lejuez, Read, Kahler, Richards, Ramsey, Stuart, Strong & Brown (2002) which is designed according to Persian culture and language was used and and for evaluating concurrent validity, the risk taking scale in social situations Nejati (2013) and the 21 item questionnaire of anxiety, depression and stress Lovibond & Lovibond (1995) were used. The data were analyzed through multivariate analysis of variance and correlation methods. Results: After the elimination of 46 irrelevant and incomplete questionnaires, results showed that the test enjoyed an appropriate Cornbrash’s alpha (79.0). Gender (F=0.738, P=0.292) and marital status' (F=0.651, P=4.24) did not show significant relationship with the scores of the test indicators. Also, the balloon analogue risk task had suitable concurrent validity, along with the scales of risk taking in social situations (r=-0.45, P=0.05), anxiety, depression and stress (r=-0.81, P=0.05). Conclusion: The balloon analogue risk task has acceptable psychometric properties, and could be used to assess and measure risk-taking both in clinical and research opportunities. چکیدههدف: هدف پژوهش حاضر طراحی، تعیین روایی و هنجاریابی آزمون خطرپذیری بادکنکی در نمونه‌ای از جوانان ایرانی بود. روش: روش پژوهش مقطعی، از نوع پژوهش‌های همبستگی و جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی در ترم دوم سال تحصیلی ۹۴-۱۳۹۳ به‌تعداد 6000 نفر بود. از بین آن­ها‌ حجم نمونه با لحاظ کردن ملاک‌های ورود و خروج و با توجه به کافی بودن ۱۵ نمونه به ازای هر متغیر و حجم نمونه پژوهش‌های مشابه به روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد ۴۰۰ نفر انتخاب شد. برای جمع­آوری داده­ها از آزمون خطرپذیری بادکنکی لجوئز، رید، کهلر، ریچاردز، رامسی و همکاران (2002)، که طراحی آن مبتنی بر فرهنگ و زبان فارسی بود، و مقیاس خطرپذیری در موقعیت‌های اجتماعی نجاتی (1392ب) و پرسشنامه اضطراب، افسردگی و استرس لاویباند و لاویباند (۱۹۹۵) برای بررسی روایی همزمان استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش‌های تحلیل واریانس چندمتغیره و همبستگی تحلیل شد. یافته‌ها: پس از حذف ۴۶ پرسشنامه ناقص و داده‌های پرت، نتایج نشان داد آزمون از آلفای کرونباخ مناسبی=79/0 برخوردار است. رابطه جنس (۲۹۲/۰=F، ۷۳۸/۰=P) و تاهل (۲۴/۴=F، ۶۵۱/0=P) با نمره‌های شاخص‌های آزمون معنادار نبود. همچنین آزمون خطرپذیری بادکنکی روایی همزمان مناسبی با مقیاس خطرپذیری در موقعیت‌های اجتماعی (۴۵/۰-=r، ۰۵/0=P) و مقیاس اضطراب، افسردگی و استرس (۸۱/۰-r=، 05/0=P) داشت. نتیجه‌گیری: آزمون خطرپذیری بادکنکی از ویژگی‌های روان‌سنجی مناسبی برخوردار است و می‌توان از آن در موقعیت‌های بالینی و پژوهشی در جهت ارزیابی و سنجش خطرپذیری استفاده نمود. https://apsy.sbu.ac.ir/article_96798_95ad7d75de267690adc803250b1d0b7e.pdf