دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 The Impact of Sternberg Success Intelligence Program Training on Increasing Students' Creativity and Tolerance of Ambiguity تأثیر آموزش برنامه هوش موفق استرنبرگ بر افزایش خلاقیت و تحمل ابهام دانش‌آموزان 35 11 101853 10.52547/apsy.2021.224268.1193 FA سیده نجمه قاضی عسگر دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان با نیاز‌های خاص، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مختار ملک پور استاد روانشناسی و آموزش کودکان با نیاز‌های خاص، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران احمد عابدی دانشیار روانشناسی و آموزش کودکان با نیاز‌های خاص، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران سالار فرامرزی دانشیار روانشناسی و آموزش کودکان با نیاز‌های خاص، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0002-0493-9723 Journal Article 2021 10 22 Aim: The aim of this study was to investigate the effect of Sternberg successful intelligence training program on increasing students' creativity and tolerance of ambiguity. Method: The research method was an experimental with pre-test, post-test and follow-up with control group. The statistical population of the study consisted of 15842 fourth grade male students in the academic year 2020-2021 in the city of Isfahan, that 30 people were selected by multi-stage random sampling method and randomly assigned to experimental (n= 15) and control (n= 15) groups. The experimental group received ten sessions of Sternberg Success Intelligence Program training. Data were collected through Torrance Creative Thinking Test Form B (2002) and McLean Ambiguity Tolerance Questionnaire (1993) and were analyzed by mixed analysis of variance. Results: The results showed that Sternberg successful intelligence program was effective in increasing students' creativity and ambiguity tolerance in the post-test phase and this effect remained stable in the follow-up phase. Conclusion: Based on the findings of the present study, it can be concluded that the training of Sternberg successful intelligence program by providing an opportunity to enrich the educational environment of students by using methods such as problem solving, games Unstructured, unusual use of objects, conversation of numbers and semi-finished storytelling can be used as an effective program to increase students' creativity and ambiguity tolerance. هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثر آموزش برنامه هوش موفق استرنبرگ بر افزایش خلاقیت و تحمل ابهام دانش‌آموزان انجام شد. روش: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش را 15842 نفر ازدانش‌آموزان پسر کلاس چهارم در سال تحصیلی1399-1400 در شهر اصفهان تشکیل دادند که30 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی چند مرحله‌ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش ده جلسه آموزش برنامه‌ی هوش موفق استرنبرگ دریافت نمود. داده‌ها از طریق آزمون تفکر خلاق تورنس فرم B (2002) و پرسشنامه تحمل ابهام مکلین (1993) جمع‌آوری و با استفاده از آزمون تحلیل واریانس آمیخته تحلیل شد .یافته‌ها: نتایج نشان داد که برنامه هوش موفق استرنبرگ بر افزایش خلاقیت و تحمل ابهام دانش‌آموزان در مرحله پس آزمون اثربخش بوده و این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار مانده است. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان چنین نتیجه گرفت که آموزش برنامه هوش موفق استرنبرگ با فراهم کردن فرصت برای غنی کردن محیط آموزشی دانش آموزان با بهره‌گیری از روش‌هایی همانند کاربرد حل مساله، بازی‌های غیرساختاری،کاربرد غیر معمول اشیاء، مکالمه‌ی اعداد و طرح داستان‌های نیمه تمام می‌تواند به عنوان یک برنامه کارآمد جهت افزایش خلاقیت و تحمل ابهام دانش آموزان مورد استفاده گیرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101853_c1b1169e51384991bdade2bf1b8c4076.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Validation and Confirmatory Factor Analysis of Persian Version of Kellner's Emotional Inhibition Scale in Clinical Population of Lorestan Province اعتبار سنجی و تحلیل عاملی تأییدی نسخه فارسی پرسشنامه بازداری هیجانی کلنر در جمعیت بالینی استان لرستان 57 37 101805 10.52547/apsy.2021.224133.1194 FA فاطمه اسدالهی دانشجوی دکترا، گروه روان شناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. مسعود محمدی استادیار گروه روان شناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. قاسم نظیری استادیار گروه روان شناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. نجمه فتح استادیار گروه روان شناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران. Journal Article 2021 10 23 Aim: The aim of the present study was to validate the Persian version of the Kellner's Emotional Inhibition Scale. Method: The statistical population of the study included all people who referred to counseling centers in Khorramabad, Doroud and Boroujerd in 2020 and 2021, from which 400 people were selected by convenience sampling. In the present study, in order to determine the factor validity, the statistical method of confirmatory factor analysis, in order to determine the reliability of the questionnaire, the Cronbach's alpha coefficient method and in order to evaluate the simultaneous validity of the instrument, the Deficits in Executive Functioning Scale by Barkley (2011) were used. Results: In the present study, Cronbach's alpha coefficient for the whole questionnaire was 0.79. The results of confirmatory factor analysis confirmed the four-factor structure of the Kellner's Emotional Inhibition Scale (verbal inhibition, Timidity, disguise feeling, self-control). The results of the correlation between the Kellner's Emotional Inhibition Scale and the Deficits in Executive Functioning Scale showed a significant correlation between the components of the two tools and the simultaneous validity of the Kellner's Emotional Inhibition Scale. Conclusion: Since the fitness indices of the factor analysis model had a good fit and the Cronbach's alpha coefficient indicated the internal consistency of the items of this tool, this questionnaire has good validity and reliability, which can be used to assess emotion inhibition in future research. هدف: هدف مطالعه حاضر اعتباریابی مقدماتی نسخه فارسی پرسشنامه بازداری هیجانی کلنر بود. روش: این پژوهش یک مطالعه روان‌سنجی بود. روش: روش پژوهش از نوع اعتبارسنجی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر خرم آباد، دورود و بروجرد در سال 1399 و 1400 بودند که از میان آنها 400 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. در مطالعه حاضر به منظور تعیین روایی عاملی از روش آماری تحلیل عاملی تاییدی، به منظور تعیین اعتبار پرسشنامه از روش ضریب آلفای کرونباخ و به منظور بررسی روایی همزمان ابزار از مقیاس نارسایی در کنشوری اجرایی بارکلی (2011) و همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: در پژوهش حاضر ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 79/0 به دست آمد. نتایج تحلیل عاملی تأییدی، ساختار چهار عاملی پرسشنامه بازداری هیجانی کلنر را (بازداری کلامی، کمرویی، پنهان کردن احساسات، خودکنترلی) تائید کرد. نتایج بررسی همبستگی پرسشنامه بازداری هیجانی کلنر با پرسشنامه نارسا کنشوری اجرایی حاکی از همبستگی معنادار مؤلفه‌های دو ابزار و روایی همزمان پرسشنامه بازداری هیجانی کلنر بود. نتیجه‌گیری: ازآنجاکه شاخص‌های برازندگی مدل تحلیل عاملی از برازش مطلوب برخوردار بودند و میزان ضریب آلفای کرونباخ حاکی از همسانی درونی گویه‌های این ابزار بود این پرسشنامه دارای روایی و پایایی مطلوبی است، که می‌توان آن را برای ارزیابی بازداری هیجان در پژوهش‌های آتی مورد استفاده قرار داد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101805_fbbd5c9acd74f9a68a2ac5296c8f6677.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Developmental Investigation of Positive Mood Effects on Cognitive Flexibility and Its Relationship to Creativity بررسی تحولی اثر خلق مثبت بر انعطاف پذیری شناختی و رابطه آن با خلاقیت 81 59 101826 10.52547/apsy.2021.224313.1196 FA الهه نجفعلی قندهاری دانشگاه شهید بهشتی پژوهشکده علوم شناختی و مغز ستاره مختاری استادیار گروه روانشناسی شناختی، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی خاطره برهانی پژوهشکده علوم شناختی و مغز دانشگاه شهید بهشتی 0000-0001-7936-2669 Journal Article 2021 10 25 Aim: Positive mood and cognitive flexibility are known to enhance creativity. The present study examines this important issue in the age range of 8 to 12 years, assuming that positive mood is likely to promote creativity by affecting cognitive flexibility. Methods: The study population included all female students aged 8 to 12 years in districts 4 and 8 of Tehran. From the research population, 60 people in two age groups of 8 to 10 (8/80 ± 0/76) and 10 to 12 (11/20 ± 0/76) years were selected by available sampling method. After randomly placing individuals in research groups based on the induced mood and age, individuals were assessed using the computerized version of Wisconsin Card Sorting (1948) and the Torrance Creative Thinking (1974) test. The collected data were analyzed using independent t-test, Pearson correlation coefficient, Mann-Whitney U and Hayes mediator regression model (2018). Results: Regression model analysis confirmed the mediating role of cognitive flexibility between mood and creativity, where positive mood improves individuals' cognitive flexibility and thereby enhances performance in creativity test. Conclusion: The findings of this study as evidence of the importance of mood on the level of cognitive flexibility and creative performance in children emphasized the need to consider this issue in educational settings with the aim of creating and strengthening creative thinking in children. زمینه و هدف: خلق مثبت و انعطاف‌پذیری شناختی از عوامل تقویت کننده خلاقیت شناخته‌ می‌شوند. مطالعه حاضر با این فرض که خلق مثبت احتمالاً با اثرگذاری بر انعطاف‌پذیری شناختی موجب ارتقا خلاقیت می‌شود، این مهم را در بازه سنی 8 تا 12 سال بررسی کرده است. روش پژوهش: جامعة پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر 8 تا ۱۲ ساله مناطق 4 و ۸ شهر تهران بودند. از جامعه پژوهش 60 نفر در دو گروه سنی ۸ تا ۱۰ (76/0±80/8) و ۱۰ تا ۱۲ (76/0±20/11) سال به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. پس از جایگذاری تصادفی افراد در گروه‌های پژوهش بر مبنای حالت خلقی القا شده و سن آن‌ها، افراد با استفاده از نسخه کامپیوتری آزمون کارت‌های ویسکانسین (1948) و آزمون تفکر خلاق تورنس (1974)، مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌های گردآوری شده با استفاده از آزمون‌های آماری تی مستقل، ضریب همبستگی پیرسون، یو مان-ویتنی و مدل رگرسیونی متغیر میانجی هیز (2017) تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌ها: تحلیل مدل رگرسیونی نقش میانجی انعطاف‌پذیری شناختی میان حالت خلقی و نمرات افراد در آزمون خلاقیت را تأیید کرده و نشان داد خلق مثبت موجب بهبود انعطاف‌پذیری شناختی افراد و بواسطه آن عملکرد بهتر آن‌ها در آزمون خلاقیت می‌گردد. نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش به عنوان شاهدی علمی اهمیت حالات خلقی و تاثیر آن بر میزان انعطاف‌پذیری شناختی و عملکرد خلاقانه‌ در کودکان را نشان می‌دهد و بر ضرورت در نظر گرفتن این مسئله در محیط‌های آموزشی با هدف ایجاد و تقویت تفکر خلاقانه در کودکان تأکید داشت.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101826_58ba92bb04654cbc4b114b345536efbf.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Title: Psychometric properties of the interpersonal guilt (short-form) and relation with Corona disease anxiety ویژگی‌های روان‌سنجی فرم کوتاه مقیاس احساس گناه بین‌فردی و رابطه آن با اضطراب بیماری کرونا 105 83 101779 10.52547/apsy.2021.224188.1186 FA راحله صادقی گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-6035-6752 علی رضایی شریف گروه مشاوره، دانشیار مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0003-3502-8575 سید ابراهیم مولایی نسب گروه مشاوره، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران فاطمه السادات فاطمی گروه روان شناسی تربیتی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران 0000-0003-4262-210X Journal Article 2021 10 18 Aim: The purpose of this research was to investigate factor structure, validity and reliability of the interpersonal guilt (short-form) and relation with Corona disease anxiety in students. Method: The research method was a descriptive correlational. 330 students in Tehran participated in the study through online recall (Due to the corona virus pandemic). Corona disease anxiety scale (Alipour et al, 1398), Interpersonal guilt scale-15 (Gazzillo et al., 2018), Interpersonal guilt-67 (O'Connor et al., 1997), Personal-Feelings-Questionnaire-PFQ (Shame and Guilt) (Harder and Zalma, 1990) and Self-Esteem (Rosenberg, 1965) were used to collect the data. Data were analyzed using SPSS-23 and AMOS. Results: the results of exploratory factor analysis showed that 15 questions were loaded on 3 factors which together explained 46% of the variance of the scale of the interpersonal guilt. Internal consistency (Cronbach’s alpha) was calculated 0/64-0/87. Correlation of three dimensions of this scale (survivor guilt, omnipotent guilt and self-hate) with Corona disease anxiety, depression, self-esteem, shame and guilt was also significant (p<0/01). confirmatory factor analysis after model modification (14-item version) indicated a good fit with the data. Conclusion: Findings of the current research confirmed the usage of interpersonal guilt scale and it can be used in psychological research and clinical Trails. هدف: پژوهش حاضر به ‌منظور بررسی ساختار عاملی تاییدی، اعتبار و پایایی فرم کوتاه مقیاس احساس گناه بین‌فردی گازیلو (2018) و رابطه آن با اضطراب کرونا در نمونه دانشجویان بود. روش: پژوهش اخیر توصیفی از نوع همبستگی بود. 330 نفر از دانشجویان از طریق فراخوان اینترنتی به‌صورت داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند (به علت شیوع ویروس کرونا). پرسشنامه‌های اضطراب کرونا (علیپور و همکاران (1398)، احساس گناه بین‌فردی-15 (گازیلو و همکاران، 2018)، احساس گناه بین‌فردی-67 (اوکانر و همکاران، 1997)، احساسات شخصی شرم و گناه (هاردر و زالما، 1990)، عزت‌نفس (روزنبرگ، 1965) و افسردگی (PHQ-9) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS-24 و AMOS-24 مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد که 15 سوال روی 3 عامل بارگذاری شدند که این 3 عامل روی هم 46 درصد از واریانس مقیاس احساس گناه بین فردی را تبیین می کردند. همچنین ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 64/0 تا 87/0 محاسبه گردید. رابطه سه بعد (گناه بازمانده، گناه همه توانی و نفرت از خود) این مقیاس با اضطراب بیماری کرونا، احساس گناه بین‌فردی-67، افسردگی، عزت‌نفس، شرم و گناه معنادار بود (01/0 ≥P). نتایج تحلیل عاملی تاییدی بعد از اصلاح مدل (نسخه 14 سوالی) برازش خوبی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: به‌طورکلی یافته‌ها حاکی از مناسب بودن ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه احساس گناه بین‌فردی بود و با توجه به رابطه احساس گناه بین‌فردی با اضطراب بیماری کرونا، می‌توان از این ابزار برای کاربردهای تحقیقاتی و بالینی استفاده کرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101779_d35f913ca5541a892145cfa334dbba73.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Effectiveness of Attachment-based Theraplay on Parental Self-Efficacy, Emotion Regulatoin and Social Adjustment in Children with Separation Anxiety: A Case report اثربخشی بازی درمانی دلبستگی محور برخودکارآمدی والدینی مادران، تنظیم هیجانی و سازگاری اجتماعی کودکان دارای اضطراب جدایی: مطالعه موردی 132 107 101778 10.52547/apsy.2021.224105.1180 FA مریم صادقی گروه روانشناسی-دانشکده علوم انسانی- دانشگاه اراک-اراک-ایران صغرا اکبری چرمهینی گروه روانشناسی-دانشکده علوم انسانی-دانشگاه اراک- اراک-ایران 0000-0002-7025-0203 علی رضا بهرامی گروه رفتارحرکتی و روان شناسی ورزشی- دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی-دانشگاه اراک-اراک- ایران پریسا سادات سید موسوی پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران. 0000-0001-9605-3809 Journal Article 2021 10 11 Aim: This study aimed to investigate effectiveness of attachment-based Theraplay on parental self-efficacy of mothers, emotional regulation, social adjustment and anxiety of children with separation anxiety. Method: The present study is a quasi-experiment, a kind of single-subject individual baseline A.B. The statistical population of the study incorporates mothers and children with separation anxiety (SAD) who have referred to Pardis counseling and psychological center in Isfahan for 4 months in 2020. Three children with Separation anxiety, between 3.5 to 6 years old were selectedby availablesampling. Children and their mothers participated individually in attachment-based Theraplay for eight forty-five-minute sessions. In order to evaluate the effectiveness of the package, Parental Self-Efficacy Questionnaire (Domka, 1996), Emotional Regulation Checklist (Shields & Cicchetti, 1998), Social Skills Questionnaire (Matson, 1983), and Preschool Anxiety Questionnaire (Spence, 2001) wereutilized and the results were demonstrated by graphs and improved effectiveness percentage. Results: The results indicated that in the post-test and follow up, children's anxiety scores have decreased significantly mothers' parental self-efficacy scores and children's emotional regulation and social adjustment have increased significantly. Conclusion: Based on the findings of this research, it can be concluded that the presence of attachment components in attachment-based Theraplay intervention improved performance of mother-child relationship and reduces separation anxiety in children. Attachment-based play therapy provides effective and advantageous strategies for mothers, parents, and child psychotherapy centers in order to promote parental sensitivity and treat behavioral problems and separation anxiety in children with attachment problems. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی دلبستگی محور بر خودکارآمدی والدینی مادران، تنظیم هیجانی، سازگاری اجتماعی و اضطراب کودکان دارای اضطراب جدایی است. روش اجرا: پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع تک آزمودنی خط پایه منفرد A.B بود. جامعه آماری شامل مادران و کودکان دارای اضطراب جدایی است که در مدت 4 ماه در سال 1399 به مرکز مشاوره و روانشناسی پردیس شهر اصفهان مراجعه کردند. از این جامعه تعداد 3 کودک 5/3 تا 6 سال دارای اضطراب جدایی به صورت نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند.کودکان همراه با مادرانشان در بازی درمانی دلبستگی محور به مدت 8 جلسه و هرجلسه 45 دقیقه به صورت انفرادی شرکت کردند. جهت ارزیابی اثربخشی بسته از پرسشنامه خودکارآمدی والدینی (دومکا، 1996)، چک لیست تنظیم هیجانی (شیلدز و سیتچی، 1998)، پرسشنامه مهارت اجتماعی (ماتسون، 1983) و پرسشنامه اضطراب کودکان پیشدبستانی (اسپنس، 2001) استفاده شد. نتایج با استفاده از رسم نمودار و درصد بهبودی اندازه اثر نشان داده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل دادهها نشان داد که در مرحله پس آزمون و پیگیری، اضطراب کودکان کاهش و خودکارآمدی والدینی مادران، تنظیم هیجانی و سازگاری اجتماعی کودکان افزایش معناداری داشتهاست. نتیجه‌گیری: میتوان نتیجه گرفت که حضور مؤلفههای دلبستگی در مداخله بازی درمانی دلبستگی محور موجب بهبود عملکرد رابطه مادر و کودک و کاهش اضطراب کودکان اضطراب جدایی می‌شود، و راهبردهای کارآمدی را برای درمان مشکلات رفتاری و اضطراب جدایی کودکان دارای مشکلات دلبستگی در اختیار والدین و مراکز روان درمانی کودکان قرار میدهد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101778_4fd26646b79d70faf53251905d2f81e0.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Comparison of Impulsiveness, Ego strength, Alexithymia and Perceived Social Support in Addicts Who Continue Treatment and Those Who Quit مقایسه تکانشوری، استحکام من، ناگویی هیجانی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در معتادان ادامه‌دهنده و رهاکننده درمان 156 133 101561 10.52547/apsy.2021.223267.1113 FA مهسا حائری کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-9965-0403 محمدعلی بشارت استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-2571-2920 محمد احمدوند شاهوردی دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-8149-8899 فریده رمضانی مقدم آرانی دکتری روان‌شناسی سلامت، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-1682-0674 Journal Article 2021 08 20 Aim: Substance abuse is a maladaptive pattern of substance use through recurrent and significant adverse consequences related to the repeated use of substances appearing. Multiple variables affected on severity, duration and treatment of substance abuse disorders. In 2017, globally 271 million people were estimated to have used one or more illicit drugs. The aim of this causal-comparative study was the comparison of impulsiveness, ego strength, alexithymia and perceived social support in addicts who continued treatment and those who abandoned treatment. Methods: For this purpose, 180 participations referred to 3 drug rehabilitation center and after obtaining the consent and conveniently placed into three groups: medicinal, motivational and combined (medicinal-motivational) treatment randomly. Participations completed BIS (Barratt, 1994), Ego Strength Scale (Besharat, 2006), TAS-20 (Bagby, Parker & Taylor, 1994) and MSPSS (Zimet, Dahlem, Zimet & Farley, 1998) before and after the treatments. The number of people remained at the end of treatment were 45, 39 and 43 respectively in each group. For analyze the data non-parametric U Mann-Whitney test was used. Results: The results showed significant differences on impulsiveness, ego strength, alexithymia and perceived social support between Addicts Who Continued Treatment and Those Who Abandoned Treatment. Conclusion: Considering these variable can be effective in preventing, diagnosis and treatment of addiction. هدف: سوء‌مصرف مواد عبارت است از الگوی غیرانطباقی مصرف مواد که از طریق پیامدهای نامطلوب عودکننده و قابل‌ملاحظه مرتبط با استعمال مکرر مواد ظاهر می‌شود. متغیرهای چندگانه بر شدت، مدت و درمان اختلالات سوءمصرف مواد تأثیر می‌گذارند. برآوردها در سال ۲۰۱۷ نشان داد که ۲۷۱ میلیون نفر در جهان از یک یا چند ماده‌مخدر استفاده کرده‌اند. پژوهش حاضر که از نوع علی‌-مقایسه‌ای بود، با هدف مقایسه تکانشوری، استحکام من، ناگویی هیجانی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در معتادان ادامه‌دهنده و رهاکننده درمان انجام شد. روش: بدین منظور، 180 نفر از مراجع‌کنندگان به سه مرکز ترک اعتیاد، به‌صورت تصادفی در سه گروه درمان دارویی، مشاوره انگیزشی و درمان ترکیبی دارویی- انگیزشی قرار گرفتند. آزمودنی‌ها پیش از درمان، پرسشنامه‌های مربوط به مقیاس تکانشوری بارات (بارات، 1994)، مقیاس استحکام من (بشارت، 1386)، مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، 1994) و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده (زیمت، دالم، زیمت و فارلی، 1988) را تکمیل کردند. پس از پایان دوره درمانی، تعداد افراد باقی‌مانده هر گروه درمانی به‌ترتیب 45، 39 و 43 نفر بود. برای تحلیل داده‌ها از آزمون ناپارامتری یو مان-ویتنی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان‌دهنده تفاوت معنادار در متغیرهای تکانشوری، استحکام من، ناگویی هیجانی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده بین معتادان ادامه‌دهنده و رها‌کننده درمان است. نتیجه‌گیری: توجه به این متغیرها می‌تواند در برنامه‌های پیشگیری، تشخیص و درمان سوءمصرف مواد مؤثر واقع شود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101561_7607ba760aa45bda1cbaa527b1123d50.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Analysis of the Lived Experience of Maladjusted Students from the Dimensions of Maladjustment in University: Qualitative Phenomenological Study واکاوی تجربه زیسته دانشجویان ناسازگار از ابعاد ناسازگاری در دانشگاه: پژوهش کیفی پدیدارشناسی 181 157 101827 10.52547/apsy.2021.224135.1182 FA سمیرا چناری دانشجوی دکتری روان شناسی تربیتی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0002-9762-4439 شهرام واحدی استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0000-0001-6573-2294 منصور بیرامی استاد، گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0000-0002-5015-2585 علی قره داغی استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0001-6401-9593 Journal Article 2021 10 13 Aim: According to the research, many students consider the first year of university as one of the challenging and stressful periods of life and they can’t properly adjust to it. The goal of this research was to study the lived experiences of students with low adjustment in the first year of university to determine problems and challenges of adjustment to university. Method: The research method was qualitative phenomenological. Data were collected using semi-structured interviews and analyzed using Colaizzi's 7-step method. The study’s population was the Bachelor’s students with low adjustment in Bandar Abbas Islamic Azad University, in the 1399-1400 academic year. The Purposeful sampling method was conducted on 18 students with low adjustment until reaching data saturation. Results: Qualitative phenomenological analysis led to the extraction of seven main themes and thirty-three sub-themes. Social and communication problems, emotional problems, irrational beliefs, learning problems, motivational problems, family and university environment problems were determined as the main themes. Conclusion: The results indicated that maladjusted students experience numerous intrapersonal and environmental problems in adjusting to university. However, the intrapersonal factors share was higher than environmental factors. Thus, due to the multi-dimensional nature of students' problems, it is essential to conduct multilateral interventions to increase students' adjustment to university. هدف: بر اساس مطالعه، بسیاری از دانشجویان، سال اول دانشگاه را یکی از دوره‌های زمانی پراسترس و چالش‌زای زندگی می‌دانند و قادر به سازگاری مناسب با آن نیستند. مطالعه حاضر با هدف شناسایی تجارب زیسته دانشجویان با سازگاری پایین سال اول دانشگاه در خصوص مشکلات و چالش‌های سازگاری با دانشگاه انجام شد. روش: روش پژوهش کیفی از نوع پدیدارشناسی بود. داده‌ها با استفاده از مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع‌آوری شد و با رویکرد 7 مرحله‌ای کلایزی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. جامعه پژوهش کلیه دانشجویان با سازگاری پایین دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس در سال تحصیلی 1399-1400 بودند. نمونه‌گیری به شیوه هدفمند تا زمان رسیدن به اشباع داده‌ها بر روی 18 دانشجوی با سازگاری پایین انجام شد. یافته‌ها: تحلیل کیفی پدیدارشناسی منجر به استخراج 7 مضمون اصلی و 33 مضمون فرعی شد. مشکلات ارتباطی و اجتماعی، باورهای غیرمنطقی، مشکلات هیجانی، مشکلات انگیزشی، مشکلات یادگیری، مشکلات محیط خانواده و مشکلات محیط دانشگاه مضامین اصلی شناسایی شده بودند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که دانشجویان ناسازگار مشکلات درون‌فردی و محیطی متعددی را در سازگاری با دانشگاه تجربه می‌کنند؛ لکن سهم عوامل درون فردی از عوامل محیطی بیشتر بود. بنابراین با توجه به ماهیت چند بعدی مشکلات دانشجویان لازم است در جهت افزایش سازگاری دانشجویان با دانشگاه مداخلات چند جانبه صورت گیرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101827_9ed2f5fc2aa586b49ee361d47ae6249e.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Comparison of The Effectiveness of Hope Therapy and Spiritual Therapy on Quality of Life and Biological Indicators in Women with Diabetes مقایسه اثربخشی امیددرمانی و معنویت درمانی بر کیفیت زندگی و شاخص‌های زیستی زنان مبتلا به دیابت 200 183 101767 10.52547/apsy.2021.223605.1143 FA مریم پیروی دانشجو/ دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی ، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج،ایران. 0000-0002-1106-4304 انسیه نسلی اصفهانی استاد مرکز تحقیقات دیابت، پژوهشگاه علوم‌پزشکی متابولیسم و غدد، دانشگاه علوم‌پزشکی تهران، تهران، ایران. نیلوفر طهمورسی استادیار گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. عباس مقیم بیگی استاد گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم‌پزشکی البرز، کرج، ایران. Journal Article 2021 09 08 Aim: This study aimed to compare the effectiveness of hope therapy and spiritual therapy on quality of life, blood sugar, and blood pressure in middle-aged women with type 2 diabetes. Method: The present study was quasi-experimental with a pretest-posttest-follow-up design with a control group. The statistical population included all middle-aged women with type 2 diabetes referred to the Diabetes Research Center, Endocrinology and Metabolism Clinical Sciences Institute in Tehran city in 2020 which 45 people were selected by convenience sampling method and randomly assigned in two experimental groups and one control group (15 people in each group). The research instruments included the Diabetes Quality of Life Brief Clinical Inventory by Burroughs et al., (2004) and a blood test to measure fasting blood pressure and blood sugar. After 8 sessions of 90 minutes, once a week of hope therapy and spiritual therapy for the experimental groups, the data of the present study were analyzed using repeated-measures analysis of variance. Results: The results showed that spiritual therapy and hope therapy had an increasing effect on the quality of life (P=0.038). Conclusion: One of the practical implications of the present study is the provision of psychological therapies for patients with type 2 diabetes. It is suggested that therapies such as hope and spirituality along with drug therapies be performed on patients with type 2 diabetes. هدف: هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی امیددرمانی و معنویت درمانی بر کیفیت زندگی، قند خون و فشار خون زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع دو بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمام زنان میانسال مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه کننده به مرکز تحقیقات دیابت، متابولیسم و غدد شهر تهران در سال 1399 بودند که ‏45 نفر به شیوه نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کوتاه کیفیت زندگی بالینی دیابتی بروس و همکاران (2004) و آزمایش خون جهت اندازه‌گیری فشارخون و قند خون ناشتا بود. بعد از 8 جلسه 90 دقیقهای برای هفتهای 1 بار، امیددرمانی و معنویت درمانی برای گروه‌های آزمایش، داده‌های پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد معنویت درمانی و امیددرمانی بر کیفیت زندگی (038/0=P) اثر افزاینده داشتند. نتیجه‌گیری: از جمله تلویحات کاربردی پژوهش حاضر ارائه درمان‌های روانشناختی برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 است. پیشنهاد می‌شود درمان‌هایی نظیر امید و معنویت در کنار درمان‌های دارویی بر بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام گیرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101767_c2f2c401ae53a12e6248b82776758ad4.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Effectiveness of Mindful Self-Compassion training on reducing rumination and perceived stress in adolescent girls اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی متمرکز بر شفقت بر کاهش نشخوار‌فکری و استرس ادراک‌شده دختران نوجوان 223 201 101560 10.52547/apsy.2021.219957.1000 FA معصومه خدری کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران خدیجه شیرالی نیا استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران خالد اصلانی دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-3766-1983 Journal Article Aim: The purpose of this study was to determine the effectiveness of mindful self-compassion on reducing rumination and perceived stress in adolescent girls. Method: The research method was quasi-experimental with pre-test and post-test design and 6-month follow-up and the control group. The statistical population were all female high school students in District 2 of Ahvaz in the 98-97 academic year. Using convenience sampling among 100 female adolescents who answered the questionnaires of Nolen-Hoeksema and Maro (1991) rumination response style and Cohen et al. (1983) perceived stress questionnaires; Forty subjects who scored above 50 in the rumination response style questionnaire and above 36 in the perceived stress questionnaire were selected and randomly assigned into two groups of 20 experimental and control groups after matching. mindful self-compassion training (2018) was performed in a group manner in 8 sessions of 150 minutes once a week for the experimental group and the data were analyzed using mixed analysis of variance with repeated measures. Results: The results showed that mindful self-compassion training at 99% confidence could reduce rumination (F = 63.35) and perceived stress (F = 60.76) in adolescent girls and this effect remained stable after the follow-up stage. Conclusion: Since mindful self-compassion training has reduced adolescent girls 'rumination and perceived stress, it can be used to increase adolescent girls' mental health. هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی متمرکز بر شفقت بر کاهش نشخوار‌فکری و استرس ادراک‌شده دختران نوجوان بود. روش: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون‌، پیگیری 6 ماهه و گروه گواه و جامعه آماری کلیه دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم ناحیه 2 آموزش و پرورش شهر اهواز در سال تحصیلی 98-97 بود. به شیوه نمونه‌گیری در دسترس 100 نوجوان دختر که به پرسشنامه‌های سبک پاسخ‌دهی نشخوار‌فکری نولن هوکسما و مارو (1991) و استرس ‌ادراک‌شده کوهن و همکاران (1983) پاسخ دادند؛ 40 نفر که در پرسش‌نامه سبک پاسخ‌دهی نشخوار‌فکری نمره بالای 50 و در پرسش‌نامه استرس ‌ادراک‌شده نمره بالای 36 را کسب کردند، انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه 20 نفری آزمایش و گواه جایگزین شدند. آموزش ذهن‌آگاهی متمرکز بر شفقت نف و جرمر (2018) به شیوه گروهی در 8 جلسه 150 دقیقه‌ای در هفته یکبار در مورد گروه آزمایش اجرا و داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس مختلط تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش ذهن‌آگاهی متمرکز بر شفقت در سطح 99 درصد اطمینان توانسته است نشخوار‌فکری (35/63 = F‌) و استرس ادراک‌شده (76/60 = F‌) دختران نوجوان را کاهش دهد و این تأثیر در مرحله پیگیری پایدار مانده است. نتیجه‌گیری: از آنجایی که که آموزش ذهن‌آگاهی متمرکز بر شفقت منجر به کاهش است نشخوار‌فکری و استرس ادراک‌شده دختران نوجوان شده است‌، می‌توان از آن برای افزایش سلامت روان دختران نوجوان استفاده کرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101560_4287990f7cf627545fb78965df7fa415.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 16 2 2022 06 22 Development and validation of a questionnaire of attribution styles of patients with Covid-19 ساخت و اعتبارسنجی پرسشنامه سبک‌های اسناد بیماران مبتلا به کووید-19 249 225 101686 10.52547/apsy.2021.223385.1121 FA علی بیات دانشجوی دکتری روان‌شناسی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران 0000-0003-1111-0777 محمدصادق شجاعی استادیار پژوهشگاه بین المللی المصطفی (ص)، قم، ایران. احد امیدی دانشجوی دکتری روان‌شناسی، موسسه آموزش و پژوهشی امام خمینی (ره)، قم، ایران 0009-0002-3458-334X Journal Article 2021 08 26 Aim:The purpose of this study was to Development and validate a questionnaire of attribution styles of patients with Covid-19. Method: The research method was descriptive-correlational. The statistical population included patients with Covid-19 in Qom and Tehran provinces. 292 people were tested by convenience sampling method. Results: To evaluate the content validity, the minimum acceptable value for the Content validity index (CVI) is equal to ./79 And the minimum acceptable value for the Content validity ratio index (CVR) is equal to ./62 Was used. The results of the criterion validity were obtained convergently between the questionnaire of the present study and the equivalence scale (0.734) and was significant at the level of 0.01. Structural validity by factor analysis, respectively seven factors,"positive theistic attribution ", " theistic recovery attribution", "personalized attribution", "negative theistic attribution", "attribution to others", "naturalistic attribution" and " Non - theistic improvement attribution", which estimates (48.696) percent of the total variance of the questionnaire. The validity of the questionnaire was obtained in the test- retest (0.678) in the two halving method (0.808) and the Cronbach's alpha coefficient of the whole questionnaire (0.888), which indicates the good internal consistency of this questionnaire. Conclusion: Therefore, the results indicate the ability of the questionnaire of attributionstyles of patients with Covid-19 for use in research and services to Covid-19 patients. هدف: هدف این پژوهش ساخت و اعتبارسنجی پرسشنامه سبک‌های اسناد بیماران مبتلا به کووید-19 بود. روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به کووید-19 دو استان قم و تهران بود که به شیوه نمونه‌گیری در دسترس تعداد 292 نفر آزمون گرفته شد. یافته‌ها: جهت ارزیابی روایی محتوا، حداقل مقدار قابل‌قبول برای ضریب شاخص روایی محتوا ((CVI برابر با 79/. و حداقل مقدار قابل قبول برای شاخص نسبت روایی محتوا (CVR) برابر با 62/. مورد استفاده قرار گرفت. نتایج روایی ملاک به شیوه همگرا، بین پرسشنامه پژوهش حاضر و مقیاس هم ارز (734/0) و در سطح 01/0 معنادار بدست آمد. برای بررسی روایی سازه، نتایج همسانی درونی، به شیوه همبستگی هر یک از سؤال‌های آزمون و هر کدام از عامل‌ها با نمره کل در سطح (01/0)، معنادار بود. روایی سازه به شیوه تحلیل عاملی، به ترتیب هفت عامل «اسناد خداباورانه مثبت»، «اسناد بهبودی خداباورانه»، «اسناد شخصی شده»، «اسناد خداباورانه منفی»، «اسناد به دیگران»، «اسناد طبیعت گرایانه» و «اسناد بهبودی غیر خداباورانه» بدست آمد، که در مجموع (696/48) درصد واریانس کل پرسشنامه را برآورد می‌کند. اعتبار پرسشنامه در آزمون باز آزمون (678/0)، در روش دو نیمه سازی (808/0) و مقدار ضریب آلفای کرونباخ کل پرسشنامه (888/0)، بدست آمد که بیانگر همسانی درونی خوب این پرسشنامه است. نتیجه‌گیری: بنابراین نتایج بدست آمده حاکی از قابلیت پرسشنامه سبک‌های اسناد بیماران مبتلا به کووید-19 جهت استفاده در تحقیقات پژوهشی و خدمات به بیماران کرونایی است.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_101686_d2c1d1d4c7a53076deca485019cc511e.pdf