دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 The Study of Capacity to be "Feminine" From Lived-Experience of Iranian Women with Emphasis on Social and Cultural Dimensions مطالعه ظرفیت زن بودن براساس تجربه زیستة زنان ایرانی و با تأکید برابعاد اجتماعی- فرهنگی 9 32 102556 10.48308/apsy.2022.225356.1240 FA فاطمه رحمتیان دانشجوی دکتری روانشناسی.گروه روانشناسی. دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی.دانشکاه شهید بهشتی تهران شهریار شهیدی استادگروه روانشناسی.دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی. دانشگاه شهید بهشتی تهران امیرعلی نجومیان دانشیار گروه آموزشی زبان و ادبیات انگلیسی. دانشگده ادبیات و زبان‌های خارجی. دانشگاه شهید بهشتی تهران فاطمه باقریان دانشیارگروه علوم تربیتی و روان شناسی .دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی.تهران. ایران لیلی پناغی دانشیار گروه بهداشت خانواده. پژوهشکده خانواده. دانشگاه شهید بهشتی. تهران. ایران Journal Article 2022 01 01 Aim: The feminine and masculine templates change repeatedly across cultures and over time. What we know as femininity or masculinity is related to Western culture, so it is necessary to enrich the sexuality literature with Eastern culture. Accordingly, the aim of this study is the recognition of feminine dimensions in Iranian culture based on Iranian women's lived experiences. Method: The research method is qualitative in terms of interpretive phenomenology. For the investigation of the concept of femininity in this study, the population includes all women who live in Tehran and whose ages are between 30–45 years and who have not had any psychotherapy experience. The sampling method was purposive sampling and semi-structured interviews were used. All interviews were recorded, transcribed manually, and finally analyzed using the interpretive analysis method. Results: Eighteen semi-structured interviews with participants were conducted, and the analysis of the interview data led to the identification and classification of 146 open codes, 14 concepts, and 2 main themes related to the lived experiences of Iranian women. In this study, we focused only on the cultural aspects in the concept of femininity in Iranian women's lived experiences. Conclusion: Finally, according to the results of this investigation, we revisit the concept of sexuality instead of talking about the dualism of men and women. Thus, we can speak about the multiplicity and multi-being of femininities and masculinities, from which everyone benefits according to their desire هدف: الگوهای زنانه و مردانه بر اساس هر فرهنگی و هر زمانی متغیر است. این در حالیست که بیشتر آن‌چه ما می‌دانیم مربوط به فرهنگ‌های غربی است، بنابراین نیاز است تا پیشینه‌ی پژوهش ‫بر اساس تمایزات آن‌چه زنانه و مردانه است در فرهنگ‌های مختلف غنی‌ترگردد. از اینرو هدف این پژوهش شناسایی مؤلفه‌های زنانگی در فرهنگ ایرانی براساس تجربیات زیسته زنان ایرانی است. روش: این مطالعه به روش کیفی و با استفاده از سنت پدیدارشناسی توصیفی انجام گردید. زنان بین سنین 30 تا45 سال با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام گرفت. همه‌ِ مصاحبه‌ها ضبط و سپس خط به خط دستنویس شد و در نهایت تحلیل و کدگذاری گردید. یافته‌ها: 18 مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد و از تحلیل تجارب شرکت کنندگان پژوهش منجر به شناسایی 146 کد باز، 14 مفهوم و 2 مقوله اصلی در زمینه تجربیات زیسته زنان با مفهوم زنانگی شد که در این مقاله مضمون اصلی فرهنگ و تأثیرش بر ارائه مفهوم زنانگی مخصوصا در تجربه زیسته زنان ایرانی بررسی شد. نتیجه‌گیری: درنهایت با توجه به نتایج این پژوهش می‌توان به این موضوع پرداخت که با تگاهی دوباره به جنسیت به جای نگریستن به دوتایی زن و مرد، از زنانگی و مردانگی حرف بزنیم، زنانگی و مردانگی‌ای که، هر کس به فراخور میلش و خواسته‌اش می‌تواند بهره‌ای از آن را داشته باشد تا بتوان از زنانگی و مردانگی چندگانه حرف زد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_102556_8ded480bfd021bcc2ae843b2cfa1c09b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Self and Other Mental Representations in Multiple Sclerosis Patients: The Role of Cultural-Social Context نحوۀ بازنمایی ذهنی از خود و دیگری در مبتلایان به مولتیپل اسکلروزیس: نقش بافتار فرهنگی- اجتماعی 33 54 103585 10.48308/apsy.2023.231575.1487 FA لیلا ضیایی کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی. گروه روان شناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران محمدعلی مظاهری تهرانی استاد گروه روان شناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران عباس ذبیح زاده استادیار گروه روان شناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران مسعود اعتمادی فر استاد گروه جراحی مغز و اعصاب، دانشکده پزشکی مرکز تحقیقات علوم اعصاب، مرکز آموزشی درمانی الزهرا (س)، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. Journal Article 2023 05 05 Aim: The present study investigated self and others' mental representations in multiple sclerosis (MS) patients and compared mental representations across the cultures of Isfahan and Tehran. Method: This research was quasi-experimental with a mixed factorial design. The statistical population included MS patients and non-MS individuals living in Isfahan, as well as non-MS individuals from Tehran. In total, 244 participants (82 MS patients and 82 non-patients from Isfahan, and 80 non-patients from Tehran) adjusted interpersonal distances with protagonists (childhood self-image, current self-image, mother, love partner, and friend) in the comfortable interpersonal distance test (CID) under both active and passive modes. Results: The analysis of repeated measures ANOVA showed that MS patients preferred greater interpersonal distances than non-patients when faced with their current self-image, a close friend, and a partner. Additionally, participants from Isfahan, both MS patients and non-patients, chose significantly larger interpersonal distances with all protagonists compared to the Tehran group. Conclusion: The findings suggest a kind of self-alienation experience in MS patients at the level of mental representation and highlight the importance of cultural context in shaping mental representations. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی بازنمایی‌های ذهنی از خود و دیگری در مبتلایان به بیماری مولتیپل اسکلروزیس (ام اس) و مقایسۀ بازنمایی‌های ذهنی در دو فرهنگ اصفهان و تهران و در دو مطالعه صورت گرفت. روش: این یک پژوهش شبه‌آزمایشی با طرح عاملی ترکیبی بوده است. جامعۀ آماری شامل بیماران مبتلا به‌ام‌اس و افراد غیر بیمار در شهر اصفهان و همچنین افراد غیر بیمار در شهر تهران بوده است. مجموعا ۲۴۴ شرکت‌کننده (۸۲ بیمار مبتلا به‌ام‌اس و ۸۲ فرد غیر بیمار از شهر اصفهان و ۸۰ فرد غیر بیمار از شهر تهران) به تنظیم فاصله با شخصیت‌ها (شامل تصویر خود در کودکی، تصویر خود در زمان حال، مادر، شریک عاطفی و دوست) در آزمون فاصلۀ بین‌فردی مطبوع در دو حالت فعال و منفعل پرداختند. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد مبتلایان به‌ام‌اس فاصلۀ بین‌فردی بیشتری را در مقایسه با افراد غیر بیمار در مواجهه با تصویر خود در زمان حال، شخصیت دوست و شریک عاطفی ترجیح می‌دهند. علاوه بر این، هر دو گروه شرکت‌کنندگان اصفهان (بیماران مبتلا به‌ام‌اس و افراد غیر بیمار) در مقایسه با گروه تهران به طور معناداری فواصل بین‌فردی بزرگتری را با تمامی شخصیت‌ها برگزیند. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش می‌تواند بیانگر نوعی تجربه از خود بیگانگی در بیماران مبتلا به‌ام‌اس در سطح بازنمایی‌های ذهنی و اهمیت فرهنگ در صورت‌بندی بازنمایی‌های ذهنی باشد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_103585_a4ff8471c6fbc42af855801a1203445b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Compilation of Training Programs for Executive Functions and Investigating its Effectiveness on improving these Functions in Preschool Children : Single Subject Design تدوین برنامه آموزشی کارکردهای اجرایی و ارزیابی اثربخشی آن بر بهبود بازداری پاسخ و حافظه‌کاری کودکان پیش‌دبستانی: پژوهش مورد منفرد 55 76 105184 10.48308/apsy.2024.237123.1712 FA الهام حکیمی راد استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. عسگر علیمحمدی استادیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران زهرا امین آبادی دکترای روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران حمید علیزاده استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 2024 10 04 Aim: The present study was conducted with the aim of developing an executive function training program and evaluating its effectiveness on improving response inhibition and working memory in preschool children. Method: The current research was a semi-experimental type of single case and A-B design with follow-up. The statistical population of this research consisted of normal children aged 5 to 6 years old in preschool centers in Karaj province in 2023, and from this population, three normal children were selected through available sampling and based on the entry criteria. The intervention program developed in 16 sessions was implemented individually. To collect data, the Go/No-Go test was used to evaluate response inhibition, and the N-BACK test was used to evaluate working memory. In order to analyze the data, visual analysis was done with trend indicators, percentage of non-overlapping data, and percentage of overlapping data. Results: The results based on visual analysis and non-overlapping data showed that the executive functions training program had a significant effect on improving working memory and response inhibition in all three subjects. Conclusion: The executive function training program can be used from preschool age to improve the level of these functions, and this program can be used by parents, teachers, and child therapists. هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین برنامه آموزشی کارکرد‌های اجرایی و ارزیابی اثربخشی آن بر بهبود بازداری پاسخ و حافظه‌کاری در کودکان پیش‌دبستانی انجام شد. روش: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی از نوع مورد منفرد و طرح A-B با پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش را کودکان عادی ۵ تا ۶ ساله شهرستان کرج در سال ۱۴۰۱ تشکیل می‌دادند که از این جامعه، تعداد سه کودک از طریق نمونهگیری دردسترس و بر اساس ملاک‌های ورود انتخاب شدند. برنامه مداخله‌ای تدوین‌شده در ۱۶ جلسه به-صورت انفرادی اجرا شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از آزمون برو/ نرو جهت ارزیابی بازداری پاسخ و آزمون ان- بک (N- BACK) برای ارزیابی حافظه‌کاری استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها، از نمودار‌های تحلیل دیداری، ارزیابی محفظه ثبات و روند تغییر، ناهمپوشی داده‌ها و درصد بهبودی استفاده شد. یافته‌ها: نتایج مبتنی بر تحلیل دیداری و همچنین درصد داده‌های ناهمپوش (PND) نشان داد که برنامه آموزشی کارکرد‌های اجرایی بر بهبود بازداری پاسخ و حافظه‌کاری هر سه آزمودنی اثربخش بوده است. نتیجه‌گیری: برنامه آموزشی کارکرد‌های اجرایی را می‌توان از سنین پیش از دبستان جهت ارتقا سطح این کارکرد‌ها به کار برد و این برنامه می‌تواند توسط والدین، معلمان و درمانگران حیطه کودک مورد استفاده قرار گیرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105184_96bdf13085976657c1cd907ff8e56089.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 The Relationship Between Mother's Attachment Dimensions and Child's Emotion Regulation: The Mediating Role of Irrational Beliefs and Mother's Reflective Function رابطه بین ابعاد دلبستگی مادر و تنظیم هیجان کودک: نقش واسطه‌ای باورهای غیرمنطقی و عملکرد تأملی مادر 77 102 105301 10.48308/apsy.2025.236795.1701 FA هدا راشد کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد ، ایران. سید امیر امین یزدی استاد گروه روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. مریم بردبار استادیار گروه روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2024 09 08 Aim: This study aimed to explore the relationship between dimensions of maternal attachment and child emotion regulation, as well as the mediating roles of irrational beliefs and maternal reflective function. Method: This descriptive-correlational study included mothers of elementary school children in Mashhad during the 2019–2020 academic year. A sample of 308 mothers was selected using convenience sampling. Data collection utilized the Emotion Regulation Checklist (ERC), Parenting Reflective Function Questionnaire (PRFQ), Revised Adult Attachment Scale (RAAS), and Parents' Rational and Irrational Beliefs Scale (P-RIBS). Statistical analysis was conducted using SPSS 27 and AMOS 24. Results: Results indicated that anxious and avoidant attachment, along with irrational beliefs, negatively impact child emotion regulation. Avoidant attachment showed a stronger direct effect compared to anxious attachment. Maternal reflective function positively influenced child emotion regulation. Indirectly, irrational beliefs mediated the negative impact of anxious attachment on emotion regulation. Similarly, avoidant attachment indirectly affected child emotion regulation through reflective function, with negative consequences. Conclusion: Maternal anxious and avoidant attachment contribute to emotional dysregulation in children by fostering irrational cognitive beliefs and reducing reflective capacity. These findings highlight the importance of parent education and relationship development. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین ابعاد دلبستگی مادر و تنظیم هیجان کودک و نقش واسطه‌ای باور‌های غیرمنطقی و عملکرد تأملی مادر بود. روش: این پژوهش بر حسب روش گردآوری داده‌ها از نوع توصیفی و همبستگی بود. شرکت‌کنندگان این پژوهش را کلیه مادران کودکان دبستانی شهر مشهد، در سال تحصیلی ۱۴۰۰ - ۱۳۹۹ تشکیل دادند. در نهایت ۳۰۸ مادر با روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. در این پژوهش چک لیست تنظیم هیجانی (ERC)، پرسش‌نامه عملکرد تأملی والدینی (PRFQ)، پرسش‌نامه دلبستگی بزرگسال (RAAS) و پرسش‌نامه باور‌های منطقی و غیرمنطقی والدین (P-RIBS) مورد استفاده قرار گرفت. به منظور تحلیل‌های آماری از نرم‌افزار SPSS. ۲۷ و AMOS. ۲۴ استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد دلبستگی اضطرابی و اجتنابی و باور‌های غیرمنطقی اثر مستقیم و منفی بر تنظیم هیجانی کودک دارند. دلبستگی اجتنابی در مقایسه با دلبستگی اضطرابی اثر مستقیم بیشتری بر تنظیم هیجانی کودک دارد. عملکرد تأملی نیز اثر مستقیم مثبت بر تنظیم هیجان کودک دارد. بررسی اثرات غیرمستقیم نیز نشان می‌دهد که اثر غیرمستقیم دلبستگی اضطرابی بر تنظیم هیجان کودک به واسطه باور‌های غیرمنطقی صورت‌گرفته و منفی است. اثر غیرمستقیم دلبستگی اجتنابی بر تنظیم هیجان کودک نیز به واسطه عملکرد تأملی مادر و به‌صورت منفی است. نتیجه‌گیری: دلبستگی اضطرابی و اجتنابی مادر با ایجاد بستری برای شکل‌گیری باور‌های شناختی ناکارآمد و ظرفیت تأملی پایین در او می‌تواند منجر به بد تنظیمی هیجانی در کودک شود؛ بنابراین نتایج پژوهش حاضر می‌تواند در آموزش والدین و روابط با فرزندان کاربرد داشته باشد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105301_9c6149df24fa020bbadfd47e2c3fb77c.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Modeling Adolescents’ Problem Behaviors Based on Personality Structure: the Mediating Role of Deviant Dependence on Peers مدل‌یابی رفتارهای مشکل‌ساز نوجوانان بر اساس ساختار شخصیت: نقش میانجی وابستگی انحرافی به همسالان 103 123 105305 10.48308/apsy.2025.237465.1722 FA مهدیه عجم زیبد کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. 0009-0006-4851-3210 اسحق رحیمیان بوگر دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. سیاوش طالع پسند استاد گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. Journal Article 2024 11 05 Aim: Engagement in problem behaviors is one of the most common behavioral problems in adolescence. This research was conducted with the purpose of modeling problem behaviors based on personality structure with the mediating role of deviant dependence on peers. Method: The current research design was correlational. All students aged 14 to 17 in Zaveh City in 1402–1403 constituted the statistical population of this study (N = 4423). The participants were 410 students (142 boys and 268 girls) who were selected using a multi-stage cluster sampling method. The participants responded to the Problem Behavior Questionnaire (Yuan et al., 2022), the Adolescent Personality Structure Questionnaire (Benzi et al., 2022), and the Deviant Peer Affiliation Scale (Song et al., 2014). Hypotheses were tested by structural equation modeling. Results: The findings showed that the structural model of problem behaviors based on personality structure with the mediating role of deviant dependence on peers had a good fit. Personality structure had a direct negative effect on problem behavior (-0.38), and deviant dependence on peers had a direct positive effect on problem behavior (0.14). The mediating role of deviant dependence on peers (-0.092) was confirmed in the relationship between personality structure and problem behavior, all of which were significant (P < 0.05). Conclusion: Personality structure is one of the antecedents of problem behavior in adolescents. Deviant dependence on peers facilitates adolescents' problem behaviors. The role of these factors should be considered in the design and implementation of prevention and control interventions for problematic behaviors. هدف: اقدام به رفتار‌های مشکل‌ساز یکی از شایع‌ترین مشکلات رفتاری در نوجوانی است. این پژوهش باهدف مدل-یابی رفتار‌های مشکل‌ساز بر اساس ساختار شخصیت با نقش میانجی وابستگی انحرافی به همسالان انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر همبستگی بود. کلیه دانش‌آموزان ۱۴ تا ۱۷ سال شهرستان زاوه در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ جامعه آماری این مطالعه را تشکیل می‌دادند (۴۴۲۳=N). شرکت‌کنندگان ۴۱۰ دانش‌آموز (۱۴۲ پسر و ۲۶۸ دختر) بودند که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه رفتار‌های مشکل‌ساز (یوان و همکاران، ۲۰۲۲)، پرسشنامه ساختار شخصیت نوجوانان (بنزی و همکاران، ۲۰۲۲) و مقیاس وابستگی همتایان انحرافی (سونگ و همکاران، ۲۰۱۴) پاسخ دادند. فرضیه‌ها با مدل‌یابی معادلات ساختاری آزمون شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که مدل ساختاری رفتار‌های مشکل‌ساز بر اساس ساختار شخصیت با نقش میانجی وابستگی انحرافی به همسالان از برازش خوبی برخوردار بود. ساختار شخصیت بر رفتار مشکل‌ساز (۳۸/۰-) و وابستگی انحرافی به همسالان بر رفتار مشکل‌ساز (۱۴/۰) اثر ساختاری مستقیم داشتند. نقش میانجی وابستگی انحرافی به همسالان (۰۹۲/۰-) در رابطه ساختار شخصیت با رفتار مشکل‌ساز تأیید شد که همگی معنادار بودند (۰۵/۰>P). نتیجه‌گیری: ساختار شخصیت یکی از پیشایند‌های رفتار‌های مشکل‌ساز نوجوانان است. وابستگی انحرافی به همسالان تسهیل‌کننده رفتار‌های مشکل‌ساز نوجوانان است. در طراحی و اجرای مداخلات برای پیشگیری و کنترل رفتار‌های مشکل‌ساز باید به نقش این عوامل توجه نمود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105305_d6c978bbc7e787bad9af0d0491876ced.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Structural Model of Food Addiction based on sensitivity to punishment and reward: the Mediating Role of Food craving and Emotional Processing مدل ساختاری اعتیاد به غذا براساس حساسیت به تنبیه و پاداش: نقش میانجی ولع به غذا و پردازش هیجانی 124 150 105319 10.48308/apsy.2025.237687.1728 FA منیژه محبی راد دانشجوی دکترا، گروه ‌روانشناسی ‌سلامت،‌ واحد‌ تهران مرکزی،‌ دانشگاه‌آزاداسلامی، تهران، ایران. امین رفیعی‌پور استادیار، گروه‌ روانشناسی،‌ دانشگاه‌ پیام‌ نور، تهران، ایران. مژگان سپاه منصور استاد، گروه‌ روانشناسی، ‌واحد ‌تهران مرکزی،‌ دانشگاه‌ آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-0575-4018 صادق تقی‌لو استادیار، گروه روانشناسی، واحد آستارا، دانشگاه آزاد اسلامی، گیلان، ایران. Journal Article 2024 11 24 Aim: The aim of the present study was to test the mediating role of food craving and emotional processing in the relationship between sensitivity to reward and punishment and food addiction. Method: This study was descriptive and correlational in design. The statistical population included obese individuals who were referred to nutrition clinics in Tehran in the spring and summer of 2023. A total of 357 participants were selected through the convenience sampling method. Body Mass Index, the Yale Food Addiction Scale (Gerhard, 2009), Sensitivity to Punishment and Reward Questionnaire (Conner, 2018), Food Craving Questionnaire-Trait (Sepda Benito, 2000), and Emotional Processing Scale (Baker, 2007) were used to collect data. Data were analyzed using structural equation modeling through AMOS 24 software. Results: The model had a good fit with the observed data. The coefficient of the direct path between sensitivity to punishment and food addiction was negative and significant. The indirect effect of sensitivity to punishment on food addiction was negatively mediated by food craving and positively and significantly mediated by emotional processing. The indirect effect of sensitivity to reward on food addiction was positively mediated by food craving and negatively and significantly mediated by emotional processing. Conclusion: It seems that emotional processing problems, food craving, and sensitivity to punishment and reward play a significant role in the etiology and continuation of pathological eating, and focusing on the interaction of these factors can be beneficial in the prevention and treatment of eating problems in overweight and obese individuals. هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون نقش میانجی ولع به غذا و پردازش هیجانی در رابطه بین حساسیت به پاداش و تنبیه با اعتیاد به غذا انجام شد. روش: پژوهش حاضر بنیادی از نوع توصیفی و به‌روش همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد چاقی بود که در بهار و تابستان ۱۴۰۲ به مراکز و کلینیک‌های تغذیه تهران مراجعه‌کردند. ۳۵۷ نفر به‌روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب‌شدند. داده‌ها با استفاده از محاسبه شاخص توده‌بدنی شرکت‌کنندگان و مقیاس اعتیاد به غذای یل (گرهارد و همکاران، ۲۰۰۹)، پرسشنامه حساسیت به تنبیه و حساسیت به پاداش (کانر و همکاران، ۲۰۱۸)، پرسشنامه ولع به غذا-صفت (سپدابنیتو و همکاران، ۲۰۰۰) و مقیاس پردازش هیجانی (باکر و همکاران، ۲۰۰۷) جمع‌آوری و با استفاد از مدل‌یابی معادلات ساختاری در نرم‌افزار Amos۲۴ تحلیل شدند. یافته‌ها: مدل با داده‌های مشاهده‌شده برازش مطلوب داشت. ضریب مسیرمستقیم بین حساسیت به تنبیه و اعتیاد به غذا منفی و معنادار بود. اثر غیرمستقیم حساسیت به تنبیه بر اعتیاد به غذا با میانجیگری ولع به غذا منفی و با میانجیگری پردازش هیجانی مثبت و معنادار بود. اثر غیرمستقیم حساسیت به پاداش بر اعتیاد به غذا با میانجیگری ولع غذا مثبت و با میانجی‌گری پردازش هیجانی منفی و معنادار بود. نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد مشکلات پردازش هیجان، ولع غذا و حساسیت به تنبیه و پاداش نقش معناداری در سبب‌شناسی و تداوم خوردن بیمارگون ایفا می‌کنند و تمرکز بر تعامل این عوامل می‌تواند در پیشگیری و درمان مشکلات خوردن افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی سودمند باشد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105319_3c679cd567891097542ee41ca08eda3b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 The Mediating Role of Effortful Control in the Relationship between Moral Identity and Antisocial Behaviors in Adolescents بررسی نقش واسطه‌ای مهارگری تلاشگر در رابطه بین هویت اخلاقی و رفتارهای ضداجتماعی نوجوانان 151 175 105341 10.48308/apsy.2025.237809.1735 FA سارا طراویان کارشناس ارشد روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران فریبرز نیکدل دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران علی تقوایی نیا دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران Journal Article 2024 12 02 Aim: The present study aimed to investigate the mediating role of effortful control in the relationship between moral identity and antisocial behaviors in adolescents. Method: The statistical population included all high school students in Shiraz City during the 2022–2023 academic year. A sample of 567 students was selected using a multi-stage random cluster method. Questionnaires on moral identity (Aquino & Reed, 2002), effortful control (Ellis & Rothbart, 2001), and antisocial behaviors (Burt & Donnellan, 2009) were distributed among them. All analyses were performed using SPSS 24 and AMOS 24 software. The proposed model was evaluated using path analysis. Results: The findings indicated that the proposed model fits the data well. The path coefficients from moral identity to effortful control (p = 0.000, β = -0.50), from effortful control to antisocial behaviors (p = 0.000, β = -1.13), and from moral identity to antisocial behaviors (p = 0.009, β = -0.30) were significant at the 0.01 level. Additionally, other findings showed that effortful control mediates the relationship between moral identity and antisocial behaviors (p = 0.000, β = -0.25) at the 0.01 level. Conclusion: Strengthening moral identity along with effortful control can lead to a reduction in antisocial behaviors. Therefore, it is recommended to pay special attention to the concepts of effortful control and moral identity to reduce antisocial behaviors. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌ای مهارگری تلاشگر در رابطه بین هویت اخلاقی و رفتار‌های ضداجتماعی نوجوانان انجام شد. روش: جامعه آماری شامل تمامی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که از این جامعه، نمونه‌ای به حجم ۵۶۷ نفر به روش تصادفی خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب و پرسشنامه‌های هویت اخلاقی (آکینو و رید، ۲۰۰۲)، مهارگری تلاشگر (الیس و رتبارت، ۲۰۰۱) و رفتار‌های ضداجتماعی (بارت و دونلان، ۲۰۰۹) در میان آنان توزیع گردید. تمامی تجزیه و تحلیل‌ها با استفاده از نرم‌افزار‌های SPSS-۲۴ و AMOS-۲۴ انجام شد. ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از تحلیل مسیر انجام گرفت. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد الگوی پیشنهادی از برازش خوبی با داده‌ها برخوردار است. یافته‌ها نشان داد ضرایب مسیر‌های هویت اخلاقی به مهارگری تلاشگر (۰۰۰/۰=p، ۵۰/۰-=β)، مهارگری تلاشگر به رفتار‌های ضداجتماعی (۰۰۰/۰=p، ۱۳/۱-=β) و هویت اخلاقی به رفتار‌های ضداجتماعی (۰۰۹/۰=p، ۳۰/۰-=β) در سطح ۰۱/۰ معنی‌دار بود. همچنین دیگر یافته‌ها نشان داد مهارگری تلاشگر در رابطه میان هویت اخلاقی و رفتار‌های ضداجتماعی (۰۰۰/۰=p، ۲۵/۰-=β) در سطح ۰۱/۰ نقش واسطه‌ای دارد. نتیجه‌گیری: در نتیجه می‌توان گفت تقویت هویت اخلاقی به همراه مهارگری تلاشگر می‌تواند منجر به کاهش رفتار‌های ضداجتماعی شود. لذا پیشنهاد می‌شود به منظور کاهش میزان رفتار‌های ضداجتماعی به دو مفهوم مهارگری تلاشگر و هویت اخلاقی توجه ویژه‌ای شود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105341_1f75889f1ef394260112be8edf226406.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Validation of the Creative Process Assessment Scale (CPAS) and its Relationship with the Five Factors of Personality اعتباریابی مقیاس ارزیابی فرآیند خلاق (CPAS) و رابطه آن با پنج عامل شخصیت 176 199 105501 10.48308/apsy.2025.237187.1714 FA سیف اله آقاجانی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران بهمن اسماعیلی انامق دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2024 10 09 Aim: The research aimed to validate the Persian version of the Creative Process Assessment Scale and examine its relationship with personality traits. Method: The statistical population consisted of students from universities in Tabriz. Based on Klein (2011), a sample of 540 individuals was selected using a multi-stage cluster sampling method. Data collection tools included the Creative Process Assessment Scale (CPAS; Görlich, 2023), the Five-Factor Personality Questionnaire (NEO-FFI; Goldberg, 1999), and the Creative Self-Efficacy Scale (CSES; Lee, 2008). Data were analyzed using SPSS 26 and AMOS 26 software, employing confirmatory factor analysis and Pearson correlation coefficient methods. Results: The results of the confirmatory factor analysis confirmed the structural model of the Creative Process Assessment Scale. The concurrent validity of this scale was confirmed through its correlation with the Creative Self-Efficacy Scale (R = 0.83). The reliability of the scale was supported by Cronbach's alpha method (0.90) and the retest method (R = 0.91). The strongest positive relationships were found between openness to experience and idea generation, conscientiousness and adaptation/realization stages, and extroversion and communication/implementation. The strongest negative relationships were found between agreeableness and problem discovery, and neuroticism and communication/implementation. Neuroticism and agreeableness had a negative relationship with the overall creative process. Conclusion: The Creative Process Assessment Scale is a valid and reliable tool for evaluating creative processes. Creative processes are related to personality traits. Paying attention to creative processes and personality differences in organizations can lead to greater success in solving problems at both individual and group levels. هدف: هدف پژوهش اعتباریابی نسخه فارسی مقیاس ارزیابی فرآیند خلاق و بررسی رابطه آن با ویژگی‌های شخصیتی بود. روش: جامعۀ آماری دانشجویان دانشگاه‌های شهر تبریز بود. حجم نمونه براساس نظر کلاین (۲۰۱۱)، تعداد ۵۴۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب گردید. ابزار‌های گرد‌آوری داده‌ها شامل مقیاس ارزیابی فرآیند خلاق (CPAS؛ ایوان گورلیچ، ۲۰۲۳)، پرسشنامه پنج عاملی شخصیت (NEO-FFI؛ کلدبرگ، ۱۹۹۹) و مقیاس خودکارآمدی خلاق (CSES؛ لی، ۲۰۰۸) بود. داده‌ها با نرافزار‌های آماری SPSS۲۶ و AMOSE۲۶ و روش‌های آماری تحلیل عاملی تأییدی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج تحلیل عاملی تأییدی، مدل ساختاری مقیاس ارزیابی فرآیند خلاق را تأیید کرد. روایی همزمان این مقیاس با مقیاس خودکارآمدی خلاق تأیید گردید (۸۳/۰=R). پایایی مقیاس با روش آلفای کرونباخ (۹۰/۰) و روش بازآزمایی (۹۱/۰=R) بود. بیشترین رابطه مثبت بین تجربه‌گرایی با تولید‌ایده، وظیفه‌شناسی با مرحله انطباق و تحقق و برونگرایی با ارتباط و اجرا و بیشترین رابطه منفی بین توافق‌پذیری با کشف مسأله و روان‌رنجوری با ارتباط و اجرا یافت شد. روان‌رنجوری و توافق‌پذیری با کل فرآیند‌های خلاق دارای رابطه منفی بود. نتیجه‌گیری: مقیاس ارزیابی فرآیند خلاق یک ابزار معتبر و قابل اعتماد برای ارزیابی فرآیند‌های خلاقیت است. فرآیند‌های خلاق در ارتباط با ویژگی‌های شخصیتی است. توجه به فرآیند‌های خلاق و تفاوت‌های شخصیتی افراد در سازماندهی می‌تواند منجر به موفقیت در حل مسائل در سطح فردی و گروهی باشد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105501_aed22165fae936215d5f150fc6fa6a34.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Investigating The Effectiveness of Emotion Regulation Training Using Gross's Method on Distress Tolerance and Alexithymia of Female Dormitory Students اثربخشی آموزش تنظیم هیجان به شیوه گراس بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی دانشجویان دختر خوابگاهی 200 220 105569 10.48308/apsy.2025.237559.1724 FA مریم رئیس شهرکی دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران محمد شاکرمی استادیار، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران Journal Article 2024 11 16 Aim: Living in a dormitory away from family presents students with various emotional and behavioral challenges. Therefore, this study aimed to examine the impact of emotion regulation training on distress tolerance and alexithymia among female dormitory students. Method: This research employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, and follow-up assessments, including a control group. The statistical population consisted of all female dormitory students aged 20 to 30 residing at the Islamic Azad University of Isfahan during the 2023–2024 academic year. From those who met the inclusion criteria, 40 participants were purposefully selected and randomly assigned to either the experimental group or the control group (20 participants in each). The experimental group underwent eight 90-minute sessions of emotion regulation training, while the control group did not receive any intervention. Both groups were assessed at the pre-test, post-test, and follow-up stages using the Distress Tolerance Scale developed by Simons and Gaher and the Alexithymia Scale created by Bagby et al. Results: Data analysis conducted using repeated measures analysis of variance indicated a significant difference between the experimental and control groups across both study variables. Specifically, emotion regulation training resulted in a 17% increase in distress tolerance within the experimental group (F = 7.77, p < 0.01) and a 13% reduction in alexithymia (F = 5.79, p < 0.05). Conclusion: By equipping students with emotion regulation skills, their capacity to navigate the emotional challenges of dormitory life can be enhanced. هدف: زندگی در خوابگاه و دور از خانواده، دانشجویان را با چالش‌های هیجانی و رفتاری روبرو می‌کند و به همین دلیل هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش تنظیم هیجان بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی دانشجویان دختر خوابگاهی بود. روش: پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمامی دانشجویان دختر ۲۰ الی ۳۰ ساله مقیم خوابگاه دانشگاه آزاد‌اسلامی اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند که ۴۰ نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرگروه ۲۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایشی به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای آموزش را دریافت کردند اما مداخله‌ای برای گروه کنترل انجام نشد. هر دو گروه با استفاده از پرسشنامه‌های تحمل پریشانی سیمونز و گاهر و ناگویی هیجانی بگبی و همکاران در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سنجیده شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد آموزش تنظیم هیجان توانسته است تفاوت معناداری بین دو گروه در دو متغیر پژوهش ایجاد کند بدین صورت که تأثیر ۱۷ درصدی بر افزایش تحمل پریشانی (۷۷/۷ = F، ۰۱/۰ > p) و تأثیر ۱۳ درصدی بر کاهش ناگویی هیجانی گروه آزمایش داشته است (۷۹/۵ = F، ۰۵/۰ > p). نتیجه‌گیری: با آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان به دانشجویان می‌توان توانایی هیجانی آن‌ها را جهت زندگی در شرایط چالش برانگیز خوابگاه افزایش داد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105569_a004707f8a1f09f10a469e2404f3d18f.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 19 1 2025 03 21 Presenting a Model for Predicting Depression Based on Childhood Trauma and Loneliness Mediated by Sluggish Cognitive Tempo in Students ارائه مدل پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان 221 242 105670 10.48308/apsy.2025.238037.1746 FA زهره ناصری کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی موسسه آموزش عالی باختر، ایلام، ایران. سجاد طاهرزاده قهفرخی استادیار روان‌شناسی‌تربیتی، موسسه آموزش عالی باختر ایلام، ایران. Journal Article 2024 12 23 Aim: The present study was conducted with the aim of developing a structural model for predicting depression based on childhood trauma and feelings of loneliness, with the mediating role of sluggish cognitive tempo in secondary school girls in Ilam City. Method: This descriptive-correlational research was based on structural equation modeling. The statistical population included all female students in the second year of high school in Ilam City during the 1402–1403 academic year (N = 4812). A sample of 357 students was selected using a multistage cluster sampling method. The main data collection tools included the Beck Depression Inventory (1966), Bernstein et al.'s Childhood Trauma Questionnaire (2003), Usher and Wheeler's Loneliness Questionnaire (1985), and Barkley's Sluggish Cognitive Tempo Scale (2011). Data analysis was conducted using structural equation modeling with AMOS and SPSS software. Results: The structural model predicting depression based on childhood trauma and feelings of loneliness, with the mediating role of sluggish cognitive tempo, showed a good fit among second-year female high school students in Ilam. Conclusion: The findings suggest that when childhood trauma and loneliness are accompanied by sluggish cognitive tempo, the likelihood of depression increases. In other words, sluggish cognitive tempo can serve as a mediating factor in the relationship between childhood trauma, loneliness, and depression in adolescents. هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ساختاری پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری است، جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر ایلام در سال تحصیلی 1403-1402(4812نفر) بودند. نمونه پژوهش357 نفر از این دانش‌آموزان است که به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها، پرسشنامه افسردگی بک (1966)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، پرسشنامه احساس تنهایی آشر و ویلر (1985) و پرسشنامه کندی زمان شناختی بارکلی (2011) بود. برای تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزارهای AMOS و SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مدل ساختاری پیش‌بینی افسردگی بر اساس ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی با نقش میانجی کندی زمان شناختی در دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهر ایلام دارای برازش مطلوب است. نتیجه‌گیری: نتیجه‌گیری می‌شود اگر ترومای دوره کودکی و احساس تنهایی دانش‌آموزان با کندی زمان شناختی در آن‌ها همراه ‌شود به تبع آن افسردگی بالا میرود، به عبارتی زمانی که کندی زمان شناختی در دانش‌آموزان دارای تجربه ترومای دوره کودکی و دارای احساس تنهایی بالا باشد می‌تواند افسردگی را در آن‌ها پیش‌بینی کند.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105670_ee5e406fce123ea52f5e08aebf261182.pdf