دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Modeling Relationship between Attachment Styles and Perceived Social Support with Academic Adjustment and Mediating Role of Self-Regulation in Adolescence مدل‌یابی رابطه سبک‌های دلبستگی و حمایت اجتماعی ادراک‌‌‌شده با سازگاری تحصیلی و نقش واسطه‌ای خودتنظیمی در نوجوانان 105637 10.48308/apsy.2025.238584.1770 FA زینب ناظم بکایی کارشناسی ارشد رشته مشاوره - مدرسه، گروه مشاوره ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. حسین پورشهریار دانشیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. ابراهیم علیزاده استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2025 01 31 Aim: This study was conducted with the aim of modeling the relationship between attachment styles and perceived social support with academic adjustment and self-regulation in adolescents. Methods: This research is a type of correlational research in which the statistical method of structural equation modeling is used. The study population included all students of the second secondary level in Tehran in the academic year of 1401-1402, who were selected by multi-stage cluster sampling method and 600 people were selected. In order to collect data, the Collins and Reed Attachment Styles Questionnaire (1990), Perceived Social Support Scale (1988), Self-Regulated Learning Strategies Questionnaire (1990) and Adaptability Inventory for Students (1993) were used. SPSS-24 and LISREL-8/5 software were used for data analysis. Results: Secure attachment style had no direct effect on academic adjustment, but anxious and avoidant attachment style have a direct and negative effect on academic adjustment. Also, self-regulation had direct and positive effect on academic adjustment, but perceived social support didn’t show direct effect on academic adjustment. On-the-other-hand, Secure attachment style had direct effect on self-regulation, but anxious and avoidant attachment styles didn’t have direct effect on self-regulation. In-addition, perceived social support had direct and positive effect on self-regulation. The model tested in the current study has good fit with the initial conceptual model. Conclusion: The self-regulation plays a mediating role in relationship between anxious and avoidant attachment style and academic adjustment and between perceived social support and academic adjustment. هدف: پژوهش حاضر با هدف مدل یابی رابطه سبک‌های دلبستگی و حمایت اجتماعی ادراک شده با سازگاری تحصیلی و نقش واسطه‌ای خودتنظیمی در نوجوانان انجام شد. روش‌: این پژوهش از نوع پژوهش‌های همبستگی است که در آن از روش آماری مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شده است. جامعه مورد مطالعه شامل تمامی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی 1401-1402 بودند که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای و تعداد 600 نفر (300دختر و 300 پسر) انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه سبک‌های دلبستگی کولینز و رید (1990)، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده (1988)، پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیمی (1990) و فهرست سازگاری برای دانش‌آموزان (1993) استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم افزار spss-24 و lisrel-8/5 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد سبک دلبستگی ایمن بر سازگاری تحصیلی اثر مستقیم ندارد اما سبک دلبستگی ناایمن اثر مستقیم و منفی بر سازگاری تحصیلی دارند. همچنین خودتنظیمی بر سازگاری تحصیلی اثر مستقیم و مثبتی دارد اما حمایت اجتماعی ادراک شده اثر مستقیمی بر سازگاری تحصیلی نشان نداد. سبک دلبستگی ایمن بر خودتنظیمی دارای اثر مستقیم بود اما سبک‌های دلبستگی ناایمن اثر مستقیمی بر خودتنظیمی نداشتند. درمجموع نتایج پژوهش نشان داد که مدل آزمون شده در مطالعه حاضر، با مدل مفهومی اولیه برازش مطلوبی دارد (05/0>p). نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد خودتنظیمی در رابطه بین سبک دلبستگی ناایمن و سازگاری تحصیلی نقش واسطه‌ای دارد. همچنین خودتنظیمی در رابطه‌ بین حمایت اجتماعی ادراک شده و سازگاری تحصیلی نقش میانجی ایفا نمود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_105637_93f244803c26467e1246ac7910afb54b.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Structural Model of Smartphone Addiction and Social Anxiety: Mediating Role of Maladaptive Emotion Regulation Strategies and Avoidant Coping Style مدل علی اعتیاد به گوشی‌های هوشمند و اضطراب اجتماعی: نقش میانجی راهبردهای غیرانطباقی تنظیم هیجان و سبک‌ مقابله‌ای‌ اجتنابی 106704 10.48308/apsy.2026.241269.1889 FA محمدرضا تمنایی فر دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. محمدرضا رادمرد دانشجوی دکتری روان شناسی، گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. اعظم منصوری نیک استادیارگروه روان شناسی، واحد کاشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران. Journal Article 2025 08 26 Aim: The present study aims to model the structural equations of smartphone addiction based on social anxiety with the mediating role of maladaptive emotion regulation strategies and avoidant coping style. Method: The present study was a descriptive correlational study using structural equation modeling. The statistical population of this study included students of Imam Khomeini International University of Qazvin in 1404, from which 200 people were selected using convenience sampling. The research instruments included the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire by Garnefski et al. (2006), the Stress Coping Strategies Questionnaire by Endler and Parker (1990), the Smartphone Addiction Scale by Kwon et al. (2013), and the Social Phobia Questionnaire by Connor et al. (2000). The obtained data were analyzed using SPSS and AMOS software and structural equation modeling. Results: The results of structural equation modeling showed that the research model had a good fit after modification. also, the final model was able to explain 46% of the variance of smartphone addiction. The direct effect of social anxiety on smartphone addiction was not significant, but its indirect effect through maladaptive emotion regulation strategies and avoidant coping style are significant. Conclusion: The results showed that social anxiety indirectly leads to smartphone addiction through maladaptive emotion regulation strategies and avoidant coping style.These results emphasize the importance of paying attention to cognitive and behavioral mechanisms in the prevention and treatment of smartphone addiction. هدف: پژوهش حاضر با هدف، مدل علی اعتیاد به گوشی‌های هوشمند بر اساس اضطراب اجتماعی با نقش میانجی راهبردهای غیرانطباقی تنظیم هیجان و سبک مقابله‌ای اجتنابی است. روش‌: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین در سال 1404 بود که از میان آن‌ها ۲۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و همکاران (2006)، پرسشنامه راهبرد‌های مقابله‌ با استرس اندلر و پارکر (1990) مقیاس اعتیاد به گوشی هوشمند کوون و همکاران (2013) و پرسشنامه هراس اجتماعی کونر و همکاران (2000) بود. داده‌های به دست آمده با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS و مدل معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج مدل‌‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که مدل پژوهش پس از اصلاح، از برازش مناسبی برخوردار است. همچنین مدل نهایی توانست ۴۶ درصد از واریانس اعتیاد به گوشی‌های هوشمند را تبیین کند. اثر مستقیم اضطراب اجتماعی بر اعتیاد به گوشی‌های هوشمند معنادار نبود، اما اثر غیرمستقیم آن از طریق راهبردهای غیرانطباقی تنظیم هیجان و سبک مقابله‌ای اجتنابی معنادار هستند. نتیجه‌گیری: نتایج نشان دادند که اضطراب اجتماعی به‌طور غیرمستقیم و از طریق راهبردهای غیرانطباقی تنظیم هیجان و سبک مقابله‌ای اجتنابی منجر به اعتیاد به گوشی‌های هوشمند می‌شود. این نتایج بر اهمیت توجه به سازوکارهای شناختی و رفتاری در پیشگیری و درمان اعتیاد به گوشی‌های هوشمند تأکید دارند.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106704_b1ff33840a422f6e1ed3ad0e95ab57e8.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Developing Schema-Informed Life Skills Training Program and Its Impact on Loneliness, Resilience, Social Isolation, and Life Purpose among Retired Men تدوین برنامة آموزش مهارت‌های زندگی طرحواره‌محور و تاثیر آن بر تنهایی، تاب‌آوری، انزوای اجتماعی و هدفمندی زندگی در مردان بازنشسته‌ 106747 10.48308/apsy.2026.242476.1934 FA علیرضا نیک اختر دانشجوی دکتری روان‌شناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. احمد برجعلی استاد گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. زهره رافضی دانشیار گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. ابوالقاسم عیسی مراد دانشیار گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. محمد عسگری استاد گروه سنجش و اندازه‌گیری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Journal Article 2025 11 15 Aim: The study aimed to develop a schema-based noncognitive life-skills- optimism, conscientiousness, control, emotional stability, and perseverance- training program on loneliness, resilience, social isolation, and life purpose among retired men. Method: This study employed a mixed-methods design. In the qualitative phase, the training program was developed using theoretical literature and expert feedback. In the quantitative phase, a mixed repeated-measures design was applied. The statistical population consisted of 700000 male retirees aged 50–75 who were members of retirement associations in Tehran during February and March 2025. Based on GPower calculations, 34 participants were selected through purposive sampling from retirement centers and randomly assigned to experimental and control groups. The intervention was carried out in spring 2025. Instruments included the Resilience Scale (Connor & Davidson, 2003), the UCLA Loneliness Scale (Russell, Peplau & Cutrona, 1980), the Social Isolation Scale (Nicholson, Feinn, Casey & Dixon, 2020), and the Purpose in Life Scale (Crumbaugh & Maholick, 1964). Data were analyzed using mixed-design multivariate analysis of variance with repeated measures. Results: The findings indicated that the schema-based life-skills program led to increased resilience (p = 0.001), purpose in life (p < 0.001), and reduced loneliness (p = 0.002) at the posttest. However, it did not produce a significant change in social isolation. These effects maintained at follow-up assessment. Conclusion: The results suggest that this educational program can serve as an effective approach for enhancing psychological well-being and improving adjustment during retirement. هدف: هدف این پژوهش، تدوین و بررسی اثربخشی برنامه آموزش مهارت‌های زندگی غیرشناختی خوش‌بینی، وجدان‌گرایی، حس کنترل، ثبات هیجانی و استقامت مبتنی بر رویکرد طرحواره‌ها بر تنهایی، تاب‌آوری روانی، انزوای اجتماعی و هدفمندی زندگی در مردان بازنشسته بود. روش: پژوهش به روش آمیخته انجام‌گرفت؛ در بخش کیفی محتوای جلسات با استفاده از منابع و نظر متخصصان تهیه شد و در بخش کمی، طرح آمیخته با اندازه‌گیری مکرر به‌کار‌گرفته‌شد. جامعه پژوهش شامل 700000 مرد 50 تا ۷۵ سال عضو کانون بازنشستگان شهر تهران در بهمن و اسفند سال 1403 بود که از میان آن‌ها ۳۴ نفر بر اساس GPower با روش نمونه‌گیری هدفمند از کانون‌های بازنشستگی شهر تهران انتخاب شده و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار‌گرفتند. پژوهش بهار سال 1404 انجام‌شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های تاب‌آوری (راسل، پپلاو و کوترونا، 1980)، تنهایی (کانر و دیویدسون، 2003)، انزوای اجتماعی (نیکلسون، فین، کسی و دیکسون، 2020) و هدفمندی در زندگی (کرومباخ و ماهولیک،1964) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری مختلط با اندازه‌گیری مکرر بررسی‌شدند. یافته‌ها: نتایج نشان‌داد آموزش مهارت‌های زندگی مبتنی‌بر طرحواره‌ها باعث افزایش تاب‌آوری (p = 0/001) و هدفمندی زندگی (p < 0/001) و کاهش تنهایی (p = 0/002) در شرکت‌کنندگان در پس‌آزمون می‌شود، اما بر انزوای اجتماعی تأثیر معناداری ندارد. این موارد در رابطه با دوره پیگیری برقراربودند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که این برنامه آموزشی می‌تواند به عنوان روشی مؤثر برای ارتقای بهزیستی روانی و سازگاری در دوران بازنشستگی استفاده شود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106747_6c772e38747c6242690eb500927617e2.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 The Relationship Between Social Support and Body Image with Psychological Well-Being in Transgender Individuals: The Mediating Role of Coping Strategies رابطه حمایت اجتماعی و تصویر بدن با بهزیستی روان‌شناختی در مبتلایان اختلال هویت جنسیتی: نقش میانجی راهبردهای مقابله 106759 10.48308/apsy.2026.241115.1884 FA نرگس خوش نظر کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران سید محمد حسین موسوی نسب دانشیار روان‌شناسی سلامت، گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران آناهیتا تاشک استادیار روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران 0000-0001-5976-330X Journal Article 2025 08 16 Aim: Individuals with gender identity disorder face various social and psychological problems after gender reassignment. Therefore, this study investigated the causal relationship between social support and body image with psychological well-being and life satisfaction, mediated by coping strategies of these individuals. Method: This descriptive-correlational study used structural equation modeling. Participants were 301 individuals with gender identity disorder who had undergone gender reassignment, selected via purposive sampling. The short form of Ryff’s Psychological Well-being Questionnaire, the Diener et al. Life Satisfaction Questionnaire, the Billings and Moos Coping Strategies Questionnaire, the Littleton Body Image Questionnaire, and the Zimet Social Support Questionnaire were used. Data analysis was performed using SPSS and Mplus software. Results: Results showed that social support had a significant positive effect on psychological well-being (P<0/001) and life satisfaction (P<0/001). Problem-focused (P<0/001) and emotion-focused (P<0/01) coping strategies mediated the relationship between social support and psychological well-being. Body image had a significant negative effect on life satisfaction (P<0/001) and psychological well-being (P<0/001). Emotion-focused coping strategies also mediated the relationship between body image fear and psychological well-being (P<0/05). Conclusion: Body image (through emotion-focused coping) and social support (through problem-focused coping) can influence the psychological well-being and life satisfaction. Therefore, focusing on these factors is essential. هدف: مبتلایان به اختلال هویت جنسیتی پس از تطبیق جنسیت در معرض مشکلات اجتماعی و روان‌شناختی گوناگونی قرار دارند. لذا پژوهش حاضر به بررسی رابطه علّی حمایت اجتماعی و تصویر بدن با بهزیستی روان‌شناختی و رضایت از زندگی این افراد با میانجی‌گری راهبردهای مقابله‌ پرداخت. روش: پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود و شرکت‌کنندگان، ۳۰۱ نفر از افراد مبتلا به اختلال هویت جنسیتی پس از تطبیق جنسیت بودند که با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. فرم کوتاه پرسشنامه بهزیستی روان‌شناختی ریف، پرسشنامه رضایت از زندگی دینر و همکاران، پرسشنامه راهبردهای مقابله بلینگز و موس، پرسشنامه تصویر بدن لیتلتون و پرسشنامه حمایت اجتماعی زیمت استفاده گردید و جهت سنجش داده‌ها، نرم‌افزار SPSS و Mplus به کار برده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد حمایت اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روان‌شناختی (P<0/001) و رضایت از زندگی (P<0/001) دارد و راهبردهای مقابله مسئله‌مدار (P<0/001) و هیجان‌مدار (P<0/01) نقش میانجی بین حمایت اجتماعی با بهزیستی روان‌شناختی ایفا می‌کند. همچنین تصویر بدن تاثیر منفی و معنادار بر رضایت از زندگی (P<0/001) و بهزیستی روان‌شناختی (P<0/001) داشت و راهبردهای مقابله هیجان‌مدار بین ترس از تصویر بدن با بهزیستی روان‌شناختی نقش میانجی ایفا می‌کرد (P<0/05). نتیجه‌گیری: تصویر بدن با تأثیر بر راهبرد مقابله هیجان‌مدار و حمایت اجتماعی با تأثیر بر راهبرد مقابله مسئله‌مدار می‌توانند بهزیستی روان‌شناختی و رضایت از زندگی را در افراد مبتلا به اختلال هویت جنسیتی، دست‌خوش تغییر قرار دهند. لذا تمرکز بر این ویژگی‌ها می‌تواند بهزیستی آنان را بهبود بخشد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106759_c2870702f603ff65d56f031ab401542e.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 The Effectiveness of Adolescent-Centered Mindfulness Training on Experiential Avoidance, Self-Critical Rumination among Female Adolescents with Social Anxiety اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی نوجوان‌محور بر اجتناب تجربه‌ای، نشخوار خودانتقادی در نوجوانان دختر دارای اضطراب اجتماعی 106787 10.48308/apsy.2026.241927.1916 FA الهه زره ساز دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی ،گروه روانشناسی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاداسلامی، اصفهان، ایران. غلامرضا منشئی دانشیار گروه روانشناسی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. Journal Article 2025 10 11 Aim: The present study aimed to investigate the effectiveness of adolescent-Centered mindfulness training on experiential avoidance and self-critical rumination among female adolescents with social anxiety. Method: The present study was quasi-experimental research with a pretest, posttest and follow-up design including a control group. The statistical population comprised all female high school students in the second grade in District 2 of Isfahan Province during the 2023–2024 academic year. A total of 30 adolescents who met the criteria for social anxiety were recruited from Amir al-Momenin School based on their scores on the Social Phobia Inventory (Connor et al., 2000). They were then randomly allocated to either the experimental or the control group, with 15 participants in each grou. Participants in both groups completed the Experiential Avoidance Questionnaire (Gomez et al, 2011) and the Self-Critical Rumination Scale (Smart et al, 2016) at three time points: pretest, posttest, and follow-up. Result: Data were analyzed using repeated measures ANOVA. The results indicated that adolescent-centered mindfulness training had a significant effect on reducing experiential avoidance and self-critical rumination among female adolescents with social anxiety, and the effects were maintained at follow-up (p < 0.001). Conclusion: It is recommended that adolescent-centered mindfulness training be implemented by mental health professionals and school counselors in skills-training workshops and group counseling sessions in schools and related centers. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی نوجوان‌محور بر اجتناب تجربه‌ای، نشخوار خودانتقادی در نوجوانان دختر دارای اضطراب اجتماعی است. روش: مطالعة حاضر به‌صورت نیمه ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعة آماری از تمامی نوجوانان دختر در حال تحصیل در مقطع متوسطة دوم ناحیة دو استان اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بودند. نمونة پژوهش متشکل از ۳۰ نوجوان دختر مبتلا به اضطراب اجتماعی بود که با بهره‌گیری از پرسشنامة اضطراب اجتماعی (کانور و همکاران، 2000) از میان دانش‌آموزان مدرسة امیرالمؤمنین به روش هدفمند انتخاب، و به‌صورت جایگزینی تصادفی در گروه‌های از پیش تعیین شده، در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. شرکت‌کنندگان در هر دو گروه به پرسشنامه‌های اجتناب تجربه‌ای (گومز و همکاران، 2011) و نشخوار خودانتقادی (اسمارت و همکاران، 2016) در سه مرحلة پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری پاسخ دادند. یافته‌ها: جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش واریانس با اندازه‌گیری مکرر استفاده شد. نتایج حاکی از آن بود که آموزش ذهن‌آگاهی نوجوان‌محور بر اجتناب تجربه‌ای و نشخوار خودانتقادی در نوجوانان دختر دارای اضطراب اجتماعی مؤثر بوده و در دورة پیگیری اثرات از پایداری برخوردار بوده است(001/0>p). نتیجه‌گیری: توصیه می‌شود، آموزش ذهن‌آگاهی نوجوان‌محور توسط متخصصان سلامت روان، مشاوران مدرسه در کارگاه‌های مهارت‌آموزی و جلسات مشاورة‌ گروهی در مدارس و مراکز مربوط کار شود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106787_801bd1ef07e707908be04fbdccecbca9.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Comparison of Tendency to Divorce, Sexual Satisfaction, Marital Disaffection, and Self-Differentiation in Divorce Applicant Couples Based on Demographic Characteristics مقایسه گرایش به طلاق، رضایت جنسی، سرخوردگی زناشویی و تمایز خود در زوجین متقاضی طلاق بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی 106870 10.48308/apsy.2026.241158.1886 FA عصمت قائدی دانشجوی دکترای روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. چنگیز رحیمی استاد تمام روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2025 08 18 Aim: The present study aimed to examine and explain differences in tendency to divorce, marital disaffection, differentiation of self, and sexual satisfaction based on demographic characteristics (duration of marriage, economic status, education level, and gender) among couples applying for divorce. Methods: This causal- conducted using purposive sampling. Data were collected during 2021 and 2022 from 426 individuals (213 couples) who visited the Divorce Reduction Office in Shiraz. Standardized questionnaires were used, including the Tendency to Divorce Scale, Sexual Satisfaction Scale, Differentiation of Self Scale, and Marital Disaffection Scale. Data were analyzed using SPSS version 26 with one-way ANOVA and independent t-tests. Results: Tendency to divorce (p=0.013) and marital disaffection (p=0.007) were higher among couples with longer marriage duration. Sexual satisfaction was higher in the early years of marriage (p=0.002). Differentiation of self did not differ significantly by duration of marriage (p>0.05). Those with better economic status reported higher sexual satisfaction (p<0.01). Higher education was associated with greater sexual satisfaction (p<0.001) and differentiation of self (p=0.003). Men scored higher in differentiation of self (p=0.01) and sexual satisfaction (p=0.02), while women reported more marital disaffection (p=0.005). There was no significant gender difference in tendency to divorce (p=0.09). Conclusion: Demographic factors play a significant role in the quality of marital relationships, and gender differences should be considered in counseling interventions. Moreover, future research is needed to explore underlying cultural and psychological variables. هدف: این پژوهش بررسی و تبیین تفاوت‌های گرایش به طلاق، دلزدگی زناشویی، تمایزیافتگی خود و رضایت جنسی بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی (مدت‌زمان ازدواج، وضعیت اقتصادی، سطح تحصیلات و جنسیت) در میان زوج‌های متقاضی طلاق بود. روش: پژوهش علی مقایسه‌ای با نمونه‌گیری هدفمند انجام شد. داده‌ها در سال‌های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ از ۴۲۶ نفر (۲۱۳ زوج) مراجع دفتر کاهش طلاق شهر شیراز گردآوری شد. پرسش‌نامه‌های استاندارد شامل مقیاس گرایش به طلاق، مقیاس رضایت جنسی، مقیاس تمایزیافتگی خود و مقیاس سرخوردگی زناشویی استفاده شدند. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون‌های تحلیل واریانس یک‌طرفه و t مستقل تحلیل شدند. یافته‌ها: گرایش به طلاق (013/0P=) و سرخوردگی زناشویی (007/0P=) در زوج‌های با مدت ازدواج بیشتر بالاتر بود. رضایت جنسی در اوایل ازدواج بیشتر بود (002/0P=). تمایزیافتگی تفاوت معناداری نداشت (05/0P>). افراد با وضعیت اقتصادی بهتر رضایت جنسی بالاتری داشتند (01/0P<). تحصیلات بالاتر با رضایت جنسی (001/0P<) و تمایزیافتگی (003/0P=) همراه بود. مردان در تمایزیافتگی (01/0P=) و رضایت جنسی (02/0P=) نمرات بالاتری داشتند و زنان سرخوردگی بیشتری گزارش کردند (005/0P=). تفاوت معناداری در گرایش به طلاق بین دو جنس نبود (09/0P=). نتیجه‌گیری: عوامل جمعیت‌شناختی در کیفیت روابط زناشویی نقش دارند و تفاوت‌های جنسیتی باید در مداخله‌های روان‌درمانی و مشاوره موردتوجه باشند. همچنین بررسی متغیرهای پنهان فرهنگی و روانی در پژوهش‌های آینده ضروری است.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106870_e4f83a6bb1b77ddc4654e4f8200c2062.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Development and Content Validation of a Cognitive–Linguistic Program for Students with Specific Language Impairment تدوین و اعتباریابی بسته شناختی - زبانی برای دانش‌آموزان با اختلال زبان خاص 106871 10.48308/apsy.2026.242535.1936 FA فرزانه بهزادی دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران سالار فرامرزی استاد، گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان.اصفهان، ایران بیژن شفیعی استادیار گروه گفتار درمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان علی شریفی استادیار گروه روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-6009-6823 Journal Article 2025 11 17 Aim: This study aimed to develop and content-validate a cognitive–linguistic program for students with specific language impairment. The program was designed based on the psychometric framework of Cattell–Horn–Carroll (CHC) cognitive abilities and relevant educational evidence. Method: A mixed-methods (qualitative–quantitative) design was used. In the qualitative phase, data were collected through a systematic literature review and semi-structured interviews with 10 specialists in speech–language pathology, educational psychology, and special education. Data were analyzed using deductive content analysis at three levels: basic, organizing, and overarching themes. In the quantitative phase, content validity was assessed by five experts with experience in evaluating educational programs using the Content Validity Ratio (CVR), Content Validity Index (CVI), and Kendall’s W to determine inter-expert agreement. Results: Findings identified one overarching theme, cognitive–linguistic abilities within the CHC framework, and five organizing themes: auditory processing; language processing and vocabulary knowledge; working memory and active processing; attention and executive functions; and social–communicative skills, comprising 38 basic themes. All sessions and activities achieved acceptable CVR and CVI values, and expert agreement ranged from moderate to relatively high (W = 0.512, p = 0.001). Conclusion: The developed program demonstrates a coherent structure aligned with CHC-based cognitive–linguistic dimensions and shows content relevance and appropriateness according to expert evaluation. Further experimental and intervention studies are required to examine its clinical effectiveness and implementation outcomes. هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین و اعتباریابی محتوایی بسته شناختی–زبانی برای دانش‌آموزان با اختلال زبان خاص انجام شد. بسته بر پایه چارچوب روان‌سنجی توانایی‌های شناختی کتل–هورن–کارول و شواهد آموزشی مرتبط طراحی گردید. روش: پژوهش با رویکرد آمیخته (کیفی–کمی) اجرا شد. در بخش کیفی، داده‌ها از طریق مرور نظام‌مند منابع علمی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۰ متخصص حوزه‌های آسیب‌شناسی گفتار و زبان، روان‌شناسی تربیتی و آموزش کودکان استثنایی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با روش تحلیل مضمون قیاسی در سه سطح مضمون پایه، سازمان‌دهنده و فراگیر انجام گرفت. در بخش کمی، روایی محتوایی بسته توسط ۵ متخصص دارای تجربه ارزیابی برنامه‌های آموزشی بررسی و شاخص‌های نسبت محتوا (CVR)، شاخص روایی محتوا (CVI) و ضریب توافق کندال برای سنجش میزان توافق محاسبه شد. یافته‌ها: نتایج به شناسایی یک مضمون فراگیر با عنوان توانایی‌های شناختی–زبانی در چارچوب کتل–هورن–کارول و پنج مضمون سازمان‌دهنده شامل پردازش شنیداری، پردازش زبانی و دانش واژگانی، حافظه کاری و پردازش فعال، توجه و کارکردهای اجرایی، و مهارت‌های اجتماعی–ارتباطی انجامید که در مجموع ۳۸ مضمون پایه را دربرگرفت. تمامی جلسات و فعالیت‌ها دارای مقادیر قابل‌قبول CVR و CVI بودند و میزان توافق متخصصان در سطح متوسط تا نسبتاً بالا قرار داشت (۵۱۲/۰= W,۰۰۱/۰= p). نتیجه‌گیری: بسته تدوین‌شده از ساختاری منسجم و همسو با ابعاد شناختی–زبانی چارچوب کتل–هورن–کارول برخوردار است و از نظر متخصصان، کفایت و تناسب محتوایی دارد. بااین‌حال، بررسی اثربخشی بالینی آن نیازمند پژوهش‌های مداخله‌ای و تجربی است.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106871_8cdaa17309022a671f316b4d6b70daee.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Identifying the Components of Psychological Counseling for Adolescents with Artificial Intelligence: A Grounded Theory Study شناسایی مؤلفه‌های مشورت روان‌شناختی نوجوانان با هوش مصنوعی: مطالعه‌ای داده‌بنیاد 106886 10.48308/apsy.2026.242622.1942 FA زهرا سادات پورسیدآقایی استادیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. پگاه تشکری موحد کارشناسی مشاوره و راهنمایی، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. Journal Article 2025 11 24 Aim: The present study aimed to formulate a comprehensive theoretical model of the psychological consultation process between adolescents and artificial intelligence. Method: This qualitative study was conducted using the Grounded Theory approach. The research population consisted of adolescents from various cities in Iran in the year 1404 (2025-2026), who were selected via purposive sampling. The sample size reached 21 participants based on the principle of theoretical saturation. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using Strauss and Corbin’s constant comparative analysis method through three stages of open, axial, and selective coding. Result: Data analysis led to the development of a paradigm model whose central phenomenon is the psychological consultation of adolescents with artificial intelligence. The causal conditions of this phenomenon are the need for a psychological-functional refuge. The underlying factor of psychological-emotional vulnerability and the intervening factors of the socio-technological enabling structure were also identified. In the face of these conditions, adolescents employ their digitalized agency strategy. The consequences of this process are dual in nature; on the one hand, it leads to the experience of fleeting peace and superficial functioning, and on the other hand, it can be accompanied by a harmful transformation in the human-technology relationship and the erosion of social and communicative capital. Conclusion: The findings highlight the necessity of designing regulatory frameworks for the balanced utilization of artificial intelligence to prevent the trade-off of long-term resilience for short-term relief. هدف: با توجه به گسترش روزافزون تعامل نوجوانان با فناوری‌های هوش مصنوعی و فقدان چارچوب نظری منسجمی که تبیین‌کننده چگونگی و پیامدهای مشورت‌جویی روان‌شناختی آنان از این ابزارها باشد، پژوهش حاضر با هدف شناسایی مؤلفه‌های این پدیده و ارائه مدلی مفهومی مبتنی بر نظریه داده‌بنیاد انجام شد. روش: پژوهش با روش نظریه داده‌بنیاد نظام‌مند اشتراوس و کوربین انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل ۲۱ نوجوان ۱۵ تا ۱۹ ساله از شهرهای مختلف ایران در سال ۱۴۰۴ بودند که هدفمند و بر اساس اصل اشباع نظری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شدند. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به تدوین یک الگوی پارادایمی انجامید که پدیده محوری آن مشورت‌جویی روان‌شناختی نوجوانان با هوش مصنوعی است. شرایط علّی این پدیده، نیاز به پناهگاه روانی–کارکردی است. عامل زمینه‌ای آسیب‌پذیری روانی–هیجانی و عوامل مداخله‌گر ساختار توانمندساز فناورانه–اجتماعی نیز شناسایی شدند. نوجوانان در مواجهه با این شرایط، راهبرد عاملیت دیجیتالی‌شده خود را به کار می‌گیرند. پیامدهای این فرایند ماهیتی دوگانه دارد؛ از یک سو به تجربه آرامش زودگذر و کارکرد سطحی می‌انجامد و از سوی دیگر، می‌تواند با دگردیسی آسیب‌زا در رابطه انسان–فناوری و فرسایش سرمایه اجتماعی و ارتباطی همراه شود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بیانگر ضرورت طراحی چارچوب‌های نظارتی برای بهره‌برداری متعادل از هوش مصنوعی است تا از تضعیف تاب‌آوری بلندمدت به‌خاطر تسکین کوتاه‌مدت جلوگیری شود.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106886_5dcb615323374bf21270eac49012c895.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Effectiveness of Mentalization-Based Intervention on Teacher-Student Interaction, Metaemotional Philosophy and Emotional Experiences of New Teachers اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر ذهنی‌سازی بر تعامل معلم-دانش‌آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان 106912 10.48308/apsy.2026.243259.1967 FA مهتاب قنبرپور گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. مریم بردبار گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. حسین کارشکی گروه روان‌شناسی مشاوره و تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2026 01 19 Aim: The purpose of this study was to validate and evaluate the effectiveness of an intervention based on mentalization and to examine its effect on teacher-student interaction, meta-emotional philosophy, and new teachers' emotional experiences. Method: This Semi-experimental study was conducted in the form of a pretest, posttest, and follow-up design with a control group. The statistical population was all new elementary school teachers in Mashhad in the academic year 1405-04, from which 24 new teachers were selected through convenience sampling and randomly assignment into two groups of 12 each, experimental and control; the experimental group received mentalization training during eight 90-minute sessions. Both groups were assessed using the Lourdusamy, & Khine (2001) Teacher-Student Interaction Questionnaire, Ciucci et al. (2015) Metaemotional Philosophy, and Chen's Emotion Inventory (2016) in three stages: pre-test, post-test, and follow-up. Results: The results of repeated-measures analysis of variance showed that mentalization training for new teachers was able to create a significant difference between the two groups in the positive teacher interpersonal behaviors (F=60.660, P<0.001), the negative teacher interpersonal behaviors (F=75.468, P<0.001), the metaemotional philosophy (F=78.225, P<0.001), and the positive (F=70.640, P<0.001) and negative (F=16.09, P<0.05) emotional experiences. Conclusion: Based on the Results, it can be concluded that mentalization training can be used as an effective program to improve teacher-student interaction, metaemotional philosophy, and new teachers' emotional experiences. هدف: هدف از انجام این پژوهش اعتباریابی و بررسی اثربخشی مداخله آموزشی مبتنی بر ذهنی‌سازی و بررسی اثر آن بر تعامل معلم-دانش‌آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان بود. روش: پژوهش شبه‌آزمایشی به صورت طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری تمام نومعلمان دوره ابتدایی ناحیه تبادکان شهر مشهد در سال تحصیلی 1404-05 بودند که از میان آن ها 24 نومعلم به شیوه در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه 12 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند؛ گروه آزمایش در طی 8 جلسه 90 دقیقه ای مورد آموزش ذهنی‌سازی قرار گرفت. هر دو گروه با استفاده از پرسشنامه‌های تعامل معلم و دانش‌آموز لارداسمی و کنی (2001)، فلسفه فراهیجانی سیوچی و همکاران (2015) و سیاهه هیجانات چن (2016) در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری مورد سنجش قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد آموزش ذهنی‌سازی به نومعلمان توانسته است تفاوت معناداری بین دو گروه در رفتارهای بین‌فردی مثبت معلم (22/0=اندازه اثر، 001/0 p< و 660/60=F) و رفتارهای بین‌فردی منفی معلم (27/0=اندازه اثر، 001/0 p< و 468/75=F)، فلسفه فراهیجانی (28/0=اندازه اثر، 001/0 p< و 225/78=F)، تجارب هیجانی مثبت (24/0=اندازه اثر، 001/0 p< و 640/70=F) و منفی (21/0=اندازه اثر، 05/0 p< و 090/16=F) ایجاد کند. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که آموزش ذهنی‌سازی می‌تواند به عنوان برنامه‌ای مؤثر در جهت بهبود تعامل معلم و دانش‌آموز، فلسفه فراهیجانی و تجارب هیجانی نومعلمان مورد استفاده قرار گیرد.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106912_0e9c22f8b9980ed27b6b290902bc84e7.pdf

دانشگاه شهید بهشتی فصلنامه روان‌شناسی کاربردی 2008-4331 20 2 2026 04 21 Assessment of Developmental Indicators in Children Aged 24 to 38 Months in Relation to Screen Exposure: A Cross Sectional Study ارزیابی شاخص‌های تحولی کودکان ۲۴ تا 38 ماهه در مواجهه با صفحات نمایش: یک مطالعه مقطعی 106965 10.48308/apsy.2026.243245.1966 FA سید سعید سجادی اناری استادیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران، تهران، ایران. معصومه ضابطی آرانی روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی-دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی-دانشگاه تهران-تهران/ایران مریم اکبری سریزدی روانشناسی بالینی خانواده-پژوهشکده خانواده-دانشگاه شهید بهشتی - تهران/ایران ثریا علوی نژاد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی-دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی-دانشگاه تهران-تهران/ایران مرتضی ولایی گروه سنجش و اندازه گیری- رشته سنجش و ارزیابی-دانشگاه علامه طباطبایی-تهران/ایران Journal Article 2026 01 17 Aim: With the rapid expansion of digital technologies, early screen exposure has become a growing concern in developmental research. This study aimed to evaluate developmental indicators in children aged 24 to 38 months who were regularly exposed to screen media. Method: A quantitative, descriptive, cross‑sectional design was employed. The study population included children aged 24 to 38 months who attended two counseling centers in Tehran in 2024 and were exposed to screen media for more than one hour per day. Using simple random sampling, 134 children were selected. Data were collected through the Ages and Stages Questionnaire, Third Edition (ASQ‑3; Squires & Bricker, 2009), the Screen Media Questionnaire (Klakk et al., 2020), clinical interviews with parents, and direct observation of each child by specialists. For data analysis, a one‑sample t‑test was conducted for the 27‑ and 36‑month age groups, and the nonparametric one‑sample Wilcoxon test was used for the 33‑month group. Analyses were performed using SPSS‑27. Results: Results showed that children scored significantly below the cutoff points across all developmental domains (p < 0.001). The greatest decline was observed in the problem‑solving domain, while the smallest decline occurred in fine motor skills. Conclusion: Overall, the findings indicate that children with daily screen exposure exceeding one hour demonstrated reduced performance in all developmental domains, with the widest gap appearing in problem‑solving abilities. These results underscore the need for careful monitoring and management of screen use during early childhood to promote healthy developmental trajectories. هدف: با گسترش روزافزون فناوری‌های دیجیتال، مواجهه زودهنگام کودکان با صفحات نمایش به یکی از دغدغه‌های اصلی در پژوهش‌های تحولی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی شاخص‌های تحولی کودکان ۲۴ تا ۳۸ ماهه در مواجهه با صفحات نمایش انجام شد. روش: این پژوهش، کمی- توصیفی از نوع مقطعی است. جامعه آماری شامل کودکان ۲۴ تا ۳۸ ماهه مراجعه‌کننده به دو مرکز مشاوره در تهران در سال ۱۴۰۳ بود که روزانه بیش از یک ساعت در معرض صفحات نمایش قرار داشتند که ۱۳۴ کودک به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ی غربالگری تحولی کودک- ویرایش سوم (اسکوایرز و بریکر، ۲۰۰۹)، پرسشنامه صفحات نمایش (کلاک و همکاران، ۲۰۲۰)، مصاحبه بالینی با والدین و مشاهده کودک توسط متخصصان گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها در گروه‌های سنی ۲۷ و ۳۶ ماهگی از آزمون t تک‌نمونه‌ای و در گروه سنی ۳۳ ماهگی از آزمون ناپارامتری ویلکاکسون تک‌نمونه‌ای استفاده شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزارSPSS-۲۷ انجام گرفت. یافته‎‌ها: میانگین نمرات کودکان در تمامی حیطه‌های تحولی به‌طور معناداری پایین‌تر از نقطه برش قرار داشت (۰۰۱/۰p نتیجه‎‌‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد کودکان مورد بررسی، در تمامی حیطه‌های تحولی عملکردی پایین‌تر از نقطه برش داشتند و بیشترین فاصله از نقطه برش در حیطه حل مسأله مشاهده شد. این نتایج بر ضرورت پایش و مدیریت میزان مواجهه با صفحات‌نمایش را در سال‌های اولیه زندگی برجسته می‌کند.

https://apsy.sbu.ac.ir/article_106965_e2168775eacaa739bf89900521a56fc1.pdf